Tamil Stories by murugan

முல்லைபெரியாறு வரலாறு...

2011-12-18T09:48:00.001-08:00

மடியால் குடிகெடும்

2011-11-28T09:06:00.000-08:00

சோம்பல் குடிகொண்டுவெகு
டாம்பீகம தாயலைந்து
வீம்பு பேசுதல் தவறையா-சடலமெலாஞ்
சாம்பலாகிப் போகும்பாரையா.

கருத்துரை:
சோம்பலை மேற்கொண்டு வெளியிற் சிங்காரித்து வீண்வம்புகள்பேசி வாதாடிமுறையில்லாத மார்க்கத்தில் நீ பிரவேசித்து காலங்கடத்தி,இறுதியில் கெட்டழிந்து போகாமுன் ஆத்மஞானத்தை அறிய முற்படுவாயாக!

சோம்பக லன்றவர்
மேம்பட வாழ்வார்

படிப்பாளி...

2011-09-28T11:22:00.000-07:00

கிளிப்பாட்டு...

2011-07-28T06:13:00.000-07:00

கொடுமலூர் குமரக்கடவுள் திருக்கோவில் திருவிழா.

2011-03-22T10:14:00.000-07:00

பங்குனி உத்திரத்தை முன்னிட்டு கொடுமலூர் குமரக்கடவுளின் ஆலயத்தில் வெகு சிறப்பாக திருவிழா நடை பெற்றது. அந்த திருவிழாவை முன்னிட்டு வரும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களுக்கு அன்னதானம் வழங்கப்பட்டது.

இயற்கை…

2011-03-04T19:49:00.000-08:00

உலகு தோன்றலும் இயற்கை
உயிர்கள் வந்ததும் இயற்கை
நிலவு ஒளிர்வதும் இயற்கை
நீல வானமும் இயற்கை

கதிரவன் கதிரும் இயற்கை
காற்றும் மழையும் இயற்கை
வயலும் வெளியும் இயற்கை
வற்றா நதியும் இயற்கை

புல்லும் புழுவும் இயற்கை
புழுதிப்புயலும் இயற்கை
உடலும் உயிரும் இயற்கை
உண்ணும் உணவும் இயற்கை

அறிவும் ஆற்றலும் இயற்கை
அமைதியும் மௌனமும் இயற்கை
குணமும் மனமும் இயற்கை
குரங்கு சேட்டையும் இயற்கை

பந்தமும் பாசமும் இயற்கை
பணமும் வேசமும் இயற்கை
அந்தமும் ஆதியும் இயற்கை
அதனிடை சோதியும் இயற்கை

உடல் வெந்து தணிவதும் இயற்கை
வேதனை தருவதும் இயற்கை
பந்து குதிப்பது போல - மனிதர்
நொந்து வாழ்வதும் இயற்கை

விண்ணில் பறப்பதும் இயற்கை
வீணில் திரிவதும் இயற்கை
எண்ணிலடங்கா உயிர்கள்
எங்கும் வாழ்வது இயற்கை

மண்ணின் வளமும் இயற்கை – அதை
மனிதன் பெறுவதும் இயற்கை
பொன்னின் ஒளியும் இயற்கை
புகழைப் பெறுவதும் இயற்கை

கண்ணின் மணியும் இயற்கை
கருமை நிறமும் இயற்கை
பெண்ணின் பெருமையும் இயற்கை- அதை
பேசி மகிழ்வதும் இயற்கை

காதல் வருவதும் இயற்கை
கனவில் மிதப்பதும் இயற்கை
மோதல் வருவதும் இயற்கை – பின்
மோகம் வருவதும் இயற்கை

குற்றம் பார்ப்பதும் இயற்கை
சுற்றம் பார்ப்பதும் இயற்கை
சுகமாய் வாழ்வதும் இயற்கை
சுமைகள் சுமப்பதும் இயற்கை

இயந்திரம் கூட இயற்கை
எந்த தொழிலும் இயற்கை
அரசியலும் இயற்கை – அவர்
ஆட்பலமும் இயற்கை

கூட்டு சேர்ப்பதும் இயற்கை
கொள்ளையடிப்பதும் இயற்கை
பாட்டுப் பாடலும் இயற்கை
பதவி கேட்பதும் இயற்கை

அண்டப்பிரபஞ்சம் அனைத்தும் இயற்கை
கண்டது கேட்டது எல்லாம் இயற்கை
செய்வது செய்தது எல்லாம் இயற்கை
செல்வமும் பொருளும் கூட இயற்கை

நாம் …
உருவமில்லாமல் ஒன்றை உருவாக்கி
பூதாகரமாய் பூமியில் வளர்த்தோம்
எத்தனை பேர் கேடடாலும்
சத்தியமாய் சொல்வேன்

சாதியும் மதமும் மட்டுமே செயற்கை
சமத்துவ வாழ்வும் மற்றதும் இயற்கை

எது பக்தி…

2010-12-25T09:32:00.000-08:00

வீட்ல லட்சுமி குடியிருக்குது…பெண் தெய்வம் காக்குது… தர்ம பிரபுவுக்கு ஒரு குறையும் வராது…உன் வீட்ல ஒரு குறையும் இல்லை. சாமி வீடு தேடி வந்துருக்கு… தர்மம் காக்குது … நான் வணங்குற சாமி சத்தியமா சொல்றேன் நல்லா இருப்பே…சாமிக்கு ஒரு தர்மம் கொடு சாமி. புன்னியவான் வீடு தேடி வந்திருக்கு தர்மம் கொடு சாமி…வாசலில் ஒரே சத்தம்.

மாதவன் பல்துலக்கி கொண்டிருந்தான் . வாசலில் இருந்து தொடர்ந்து சத்தம் வந்து கொண்டிருந்தது. சீக்கிரம் முடித்துவிட்டு சட்டையை மாட்டி சில்லரை காசு ஒரு ரூபாயை எடுத்துக்கொண்டு வெளியில் வந்தான்.

வாசலில் கருப்பு வேஷ்டியும் கருப்பு சட்டையும் கழுத்தில் நிறைய பாசிகளையும் அணிந்து கொண்டு கையில் உண்டியலுடன் வாசலில் 30 வயது மதிக்க தக்க ஒருவர் நின்று கொண்டிருந்தார்.

படியிலிறங்கி சென்று பவ்யமாக ஒரு ரூபாயை உண்டியலில் போட்டான் மாதவன் .
அதுவரை அமைதியாக இருந்த (ஆ) சாமி பேச ஆரம்பித்தார்.

சாமி… யாரு வீட்டு வாசல்லேயும் நான் நின்னு பேசினது கிடையாது . உன் வீட்டு வாசல்லதான் நின்னு பேசுறேன் . உன் குடும்பத்தை சாராத குழந்தை பிறந்த வீடு , சடங்கு வீடு , துக்க வீடு இந்த மூணு வீட்டுக்கும் போகாதே அது உனக்கும் உன் சாமிக்கும் ஆகாது . நான் உன் சகோதரன் மாதிரி சொல்றேன் . என்ன சாமி சொல்லலாம்ல்ல. கேட்டான்

மாதவனுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை அவன் தலை லேசாக அசைந்தது.

கூட்டு சேராதே …யாருடைய கடனுக்காகவும் ஜாமீன் கையெழுத்து போடாதே…யாருகிட்டையும் ஜோசியம பாக்காதே … நீ ஜோசியம் பாக்கமாட்டெ… நெத்தி நிறையா பட்டையெ அடிச்சுக்கிட்டு வெளிப்படையா பக்தியை காட்டமாட்டே…மனசுக்குள்ளே பக்தி நிறைய இருக்கு . தெய்வம் துணை நிக்குது. என்ன சாமி நான் சொல்றது …

மாதவனுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அமைதியாக நின்றான்.

சாமி ... நாங்க சாமிகல்லா சேர்ந்து முருகன் கோயில்ல வழிபாடு நடத்துவோம் அதுக்காக உன்னால இயன்றது கொடு சாமி.

அதான் ஒரு ரூபா கொடுத்தேன்ல …மாதவன் சொன்னான்.
சாமி…அது நீ கொடுத்த காணிக்கை சாமி… முருகனுக்கு வெளக்கு போடவும் சாமி ஒரு நேரம் சாப்பிடவும் ஏதாவது கொடு சாமி.

மாதவன் மனசு கேட்காமல் மறுபடியும் வீட்டுக்குள் சென்று 5 ரூபாய் எடுத்து வந்து கொடுத்தான்.

சாமி … இது போதாது முப்பது ரூபாய் கொடு சாமி .

5 ருபாய் வேணா தர்றேன்…முப்பது ரூபாய்ல்லாம் கொடுக்க முடியாது என்றான். மாதவன்

மாதவன் கையில் வைத்திருந்த 5 ரூபாயை வேகமாக வாங்கிக் கொண்டு “நல்ல பக்தி” என்று கூறிக்கொண்டே நடையைக்கட்டினான்.

மாதவன் அவனைக்கூப்பிட்டு முப்பது ரூபாய் தருகிறேன் 5 ரூபாயை கொடுத்து விடு என்று சொல்லி வாங்கிக்கொண்டு ஒன்றும் கொடுக்காமல் விரட்டி விடலாம் என்று நினைத்தான் . ஆனால் மனம் இடங்கொடுக்கவில்லை. எது பக்தி அவன் வேசம் போட்டு ஏமாற்றுவது பக்தியா? பக்தனைப் போல் வருபவனுக்கு மரியாதை கொடுத்து ஏமாறுவது பக்தியா?.

உனக்கும் வரும்…எனக்கும் வரும்…

2010-12-19T00:16:00.000-08:00

முதுமையொரு புதுமையல்ல
பதுமையென்று ஒதுக்கி தள்ள
எனக்கும் வரும் உனக்கும் வரும்
கணக்குப்படி தானே வரும்

சோர்வு வரும் சோகம் வரும்
சுருக்கங்களும் தோலில் வரும்
கார்குழலும் பால் நிலவாய்
பஞ்சைப்போல மாறி வரும்

பக்திவரும் பயமும்வரும்
பரிதவிப்பும் சேர்ந்துவரும்
சுத்திவரும் நினைவலைகள்
சுற்றங்களை சுமந்துவரும்

அசைபோடும் காலங்கள்
இசைபாடும் இப்போது – செல்லும்
திசையேதும் அறியாது
இவர்மேலே தப்பேது

தாலாட்டி பாலூட்டி வளர்க்காமல்
வாலாட்டி நிக்குதடா நாய்கூட
தாலாட்டி பாலூட்டி வளர்த்திருந்தும்
வேண்டாமென்று ஒதுக்குகிறான் தாய்கூட

பெற்ற தாயை பேணுவதா!
பேணுதற்கு நானுவதா – உன்
இல்லத்தில் முதியோர்கள் இருந்தாலே - நாளை
முதியோர் இல்லத்துக்கு நீயும் போகமாட்டாய்

நாளை நீயும் முதியவனாவாய்
மூலையில் முனகிக் கொண்டிருப்பாய் - இன்றே
முதியோரின் வாழ்வில் அக்கரை காட்டு
முதுமையில் உன் வாழ்வு சக்கரையாகும்

யார் சொந்தம்…

2010-11-28T07:55:00.000-08:00

தீபாவளி வரப் போகுதுன்னா ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடியே கடைத்தெரு களை கட்டுற மாதிரி எல்லா வீடுகளிலும் அவரவர் பொருளாதார நிலைக்கு தகுந்த மாதிரி களை கட்டும். வெளியூரிலிருந்து குடும்பத்தினர் , நண்பர்கள் வருவது பற்றியும் , புது ஆடைகள் எடுப்பது பற்றியும் , என்ன பலகாரங்கள் செய்யலாம் அல்லது எங்கே வாங்கலாம் என்பது பற்றியும் பலவிதமான ஆலோசனைகள் நடக்கும் . வீட்டிற்கு வரும் அக்கம் பக்கத்து நண்பர்களிடம் கூட ஆலேசனை செய்வோம் . எந்த கடையில் என்னவிதமான ஆடைகள் புதிதாக வந்திருக்கின்றன…எங்கு விலை குறைவாக கிடைக்கிறது என்று பலவிதமான ஆலோசனைகள் நடக்கும்.

குழந்தைகளைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். அவர்களுக்கு புத்தாடையும் , பட்டாசும் போதும் …அது தான் தீபாவளி. குடும்பத்தலைவனுக்கு தான் தெரியும் ஒரு தீபாவளியை சந்திக்கனும்னா என்ன பாடு படனும்ன்னு . சம்பளம் மாதச்செலவுக்கான பட்ஜெட்டுக்கே பற்றாக்குறை. தீபாவளி செலவு போனசை வைச்சுத்தான் கொண்டாட முடியும். போனஸ் இல்லாதவர் என்ன செய்யுறது! . கொஞ்சம் கஷ்டம் தான் . போனஸ் உள்ளவர் போனசை கூட்டித்தர சொல்லி போராடலாம் . போனசே இல்லாதவர் என்ன செய்வார். சிறிய அளவில் சொந்த தொழில் செய்பவராய் இருந்தால் அதைவிட கஷ்டம் . முதலிலிருந்து தீபாவளி செலவுக்குன்னு எடுக்க வேண்டியது வரும். தொழில் பாதிக்கும். அலைந்து திரிந்து வீடு வீடாக சென்று தொழில் செய்பவராய் இருந்தால் அதைவிட கஷ்டம் . ஆனால் எப்படியாவது விழாக்களை குடும்பத்தினரிடம் சேர்ந்து கொண்டாடி மகிழ்கின்றனர். அவரவருக்கு தகுந்தாற் போல மகிழ்ச்சியை கொடுக்கிறது இந்தப் பண்டிகை. வாழ்க்கையில் ஒரு பிடிப்பு , ஒரு உற்சாகம் , நம்பிக்கை , ஒரு ஆசுவாசம் , இவற்றை கொடுத்து ஒரு புத்துணர்ச்சியையும் புது தெம்பையும் அளிக்கிறது இந்தப் பண்டிகைகள்.

காஞ்சனாவின் வீடு ஏதாவது பண்டிகையென்றால் களை கட்டிவிடும். ஆனால் இந்த தடவை மகன் வரலையாம்.

மகன் வரலை என்றதுமே காஞ்சனாவுக்கு எப்படியோ இருந்தது.
பேத்தியெ பாக்கனும்முனு அவ்வளவு ஆசை. ஆமா …தீவாளிக்கு தீவாளி தான் வர்றாங்கே. இருக்காதா ஆசை !

காஞ்சனா தீபாவளிக்கு வேண்டிய சாமான்கள் வாங்குவதற்கு லிஸ்ட் தயார் செய்து கொண்டிருந்தாள் . மொபைல் ஒலித்தது.

சொல்லு ரேவதி…
அக்கா…எப்படி இருக்கீக…
நல்லா இருக்கேன் …அங்கே எல்லோரும் நல்லா இருக்கீங்களா?
இருக்கோம்க்கா…ராகேஷ்க்கு நாளையிலிருந்நு ஸ்கூல் லீவு . அதனாலே தீபாவளிக்கு மூணு நாளைக்கு முன்னாடியே வந்திருவோம்.
எப்பவுமே மூணு நாளைக்கு முன்னாடியே தானே வருவீங்க ஒண்ணும் புதுசு இல்லையே!
என்னனாலும் சொல்லணும்ல்லக்கா…திடீர்ன்னு வந்து நிக்க முடியுமா…
சரி… வாங்க… ட்ரெஸ்ல்லாம் எடுத்துட்டீங்களா?
எல்லாம் எடுத்தாச்சுக்கா…அருண் வர்றாப்லையா…
இல்லையாம்…அவன் மாமனாருக்கு வைத்தியம் நடக்குதாம் …அதனால விட்டுட்டு வர முடியாதுங்கிறான்.
அருண் மட்டுமாவது வரலாம்ல…
முடியாதுங்குறான்…என்ன செய்யுறது. ராகவி கூட வரலைன்னா…அப்புறம் நான் தான் சத்தம் போட்டு வரச் சொல்லிருக்கேன்.
ராகவி ஏன் வரலையாம் …
வாசுக்கு ஏதோ முக்கியமான வேலை இருக்காம் …இப்போ வர்றேன்னு
சொல்லியிருக்கா…

சரிக்கா…அப்புறம் பேசுறேன்

சரி…ரேவதி…

காஞ்சனா தீபாவளியை எளிமையா கொண்டாடிடலாம்ன்னு நெனைச்சா…ஆமா மகன் அருண் வரலை , மகள் ராகவி வரலை அப்புறம் என்னத்தை கொண்டாடுறது.

எல்லாத்தையும் விட மக ராகவி ன்னா உசிரு …அவ வராத தீவாளியா!
இப்போ தம்பி பொண்டாட்டி ரேவதி குடும்பத்தோட வர்றேன்னு சொல்லிட்டா…இனி சிம்பிள்லா நினைச்ச மாதிரி கொண்டாட முடியாது.

இப்போது காஞ்சனா போட்டுக் கொண்டிருந்த லிஸ்ட் பெரிதானது.

வீட்டெ சுத்தி உள்ள வேண்டாத புல்லெல்லாம் வெட்டி சுத்தம் செய்தாச்சு
வீடு ஒற்றடை அடிச்சு சுத்தம் செய்தாச்சு
வீட்டில் உள்ள சின்ன சின்ன ப்ளெம்பிங் , எலெக்ட்ரிக்கல் வேலையெல்லாம் செய்து ரிப்பேர் சரி பண்ணியாச்சு. ரெண்டு நாளைல்ல எல்லா வேலையும் முடிச்சாச்சு.

பப்பியை கட்டி போட்டுட்டு தம்பியின் வருகைக்காக காத்திருந்தாள்? காஞ்சனா

மொபைல் ஒலித்தது …அக்கா…நாங்க பைபாஸ்ல வந்துகிட்டு இருக்கோம்…

பாத்து வாங்க…

அம்மா கிராமத்துல இருந்து போயி 14 வருஷமாச்சு. தம்பி கூடத்தான் இருக்காங்க. கிராம வாழ்க்கையை விட நகர வாழ்க்கை ரொம்ப புடிச்சு போச்சாம். ஆரம்ப காலத்துல நகரத்துல இருந்து தானே கிராமத்துக்கு போனாங்க. அப்பா ரிடையர் ஆனதுக்கப்புறம் கிராமத்துக்கு வந்தாங்க. அதனாலே எந்த சூழ்நிலையிலும் அவங்களாலே சமாளிக்க முடியுது. பொங்கல் தீபாவளிக்கு தான் வர்றாங்க . எண்பது வயசை தாண்டியாச்சு யாருக்கும் எந்த சிரமமும் கொடுக்கிறதில்லை. சுpல நேரங்களில் அவங்க பேசுறது மட்டும் என்னவோ எனக்கு பிடிக்கிறதில்லை மக கூட பிரியம்மா இருக்கிற அம்மவே பாக்கும் போதெல்லாம் காஞ்சனாவுக்கு வருத்தமா இருக்கும்.

ஊரு உலகத்தில எல்லா அம்மாவும் பசங்களை விட பிள்ளைக மேலே தான் ரொம்ப அன்பா இருக்காங்க . ஆனா எங்க அம்மா ஆம்பளை பிள்ளைங்க மேலே தான் ரொம்ப பாசமா இருக்காங்க . என்னன்னு புரிய மாட்டேங்குது என்று அடிக்கடி புலம்புவாள்
காஞ்சனா.

வாசலில் கார் சப்தம் கேட்டது.

வாசலுக்கு சென்றாள் காஞ்சனா…அம்மா மெதுவாக காரின் கதவை திறந்து இறங்கினாள்.
முன் கதவை திறந்து கொண்டு அத்தை என்று கத்திக் கொண்டே காலை கட்டிப்பிடித்தான் ராகேஷ.

வாங்கம்மா வணக்கம்.
நல்லா இருக்கியாம்மா
வா…ரேவதி …வா …பெருமாள்… நீங்க தான் முதல் விருந்தாளி
வருசா வருசம் நாங்க தானே உங்களுக்கு முதல் விருந்தாளி . பெருமாள் சொன்னான்.
அண்ணே ராகேசுக்கு ஒரு ஆயிரம் ரூபாய்க்கு வெடி வாங்கி கொடுங்க …ரூபாயை நீட்டினாள். மாதவன் வாங்கிக் கொண்டான்.

பெரியப்பா உங்க மொபைல கொடுங்க …ராகேஷ் மாதவனிடமிருந்து மொபைலை வாங்கினான். ராகேஷ் மூண்றாம் வகுப்பு படிக்கிறான். எதிலும் கெட்டி… ரொம்ப சுட்டி.

பெரிய பெரியப்பா …எனக்கு கொஞ்சமா ஐநூறு ரூபாய்க்கு வெடி வாங்கி வாங்க…போனை துன்டித்தான்.

தாத்தா வேறே ஊருல வெடி வாங்கி வச்சிருக்காரம்…சாயங்காலமா ஊருக்கு போயி எடுத்துட்டு வந்திடலாம் ரேவதி மகனிடம் சொன்னாள்.

ஹையா ! ராகவி அக்கா…வர்றாங்க…

காஞ்சனாவும் ரேவதியும் வெளியில் வந்து பார்த்தார்கள் . ராகவி ஆட்டோவில் இருந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். ராகேஷ் ஓடிச் சென்று பையை வாங்கினான்.

எங்கடி உன் வீட்டுக்காரர் …
அவரு வீட்டுக்குப் போயிருக்கார்…சாயங்காலமா வருவார்.
சரி… வா உள்ளே…
என்ன ராகவி…எப்படி இருக்கே …கேட்டாள் ரேவதி
ஒரே பிசிக்கா…போன்ல பேசக் கூட நேரங்கிடைக்கிறதில்ல.
படிப்பு எப்படி போகுது…
இன்னும் ஒரு எக்ஸாம் இருக்கு…அப்புறம் அவ்வளவு தான்…எங்க உங்க வீட்டுக்காரரை காணாம்.
காரை எடுத்துட்டு போனவர் தான் , இன்னும் ஆளைக்காணோம். பழைய நண்பர்களை பாக்கப் போயிருப்பார்.

என்னம்மா …என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்க …ஏதாவது உதவி தேவையா? ராகவி கேட்டாள்.
மொதல்ல சாப்பிடு…பாட்டி வந்திருக்காங்க பாத்தியா?
பாத்தேன்…ஒற்றை வரியில் பதில் சொன்னாள்
அவங்க வயசுல பெரியவங்க …பாத்து அளவோட பேசு…
சரிம்மா… என்றாள் ராகவி

மறு நாள் தீபாவளி , அதற்குள் ரேவதி தனது அப்பாவை பார்த்து வர வேண்டும் . பெருமாளை இன்னும் காணோம்.

ராகவி லேசாக ராகேஷை சீண்டினாள். பதிலுக்கு ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டு சென்றான்.
ஓடு…ஓடு…இங்கெ தானே வரணும்
நான் வந்தாத்தானே என்று கூறி விட்டு ஓட்டம் எடுத்தான்.
பெருமாள் வந்தாச்சு …ரேவதியும் ராகேசும் ஊருக்கு செல்வதற்கு தயாரானார்கள்.
அம்மாவிடம் காஞ்சனா புதிதாக வாங்கிய உடைகளை காண்பித்தாள்.
ரொம்ப நல்லா இருக்குமா…நீ எனக்கு எடுத்த புடவை ரொம்ப நல்லா இருக்கு .
இது உங்களுக்கு புடிக்குதோ என்னவோன்னு நினைச்சேன்.
இல்லமா நல்லாருக்கு….அப்பா இந்த மாதிரி சேலைதான் எடுத்து கொடுப்பார்.

வாசலில் பைக் வந்து நின்றது
அம்மா எட்டிப்பார்த்தாள்…ராகவியின் கணவன் வாசு
வாங்கப்பா…நல்லா இருக்கீங்களா
ஆமா …பாட்டி
வாங்க வாசு…
ஆமா ஆன்ட்டி
எப்ப வந்தீங்க வாசு …மாதவன் கேட்டான்
இப்பத்தான் வந்தேன் அண்ணே
சாப்பிடுங்க வாசு…
இல்லை ஆன்ட்டி …இப்பத்தான் சாப்பிட்டுட்டு வர்றேன். நாளைக்கு வந்து சாப்பிடுறேன்.
மெதுவாக எழுந்து வெளியே சென்றான் . ராகவியும் எழுந்து உடன் சென்றாள்.
நீண்ட நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

கல்யாணம் ஆகி ஒரு வருடம் ஆச்சு…இன்னும் ராகவியை அவனுடைய வீட்டுக்கு அழைச்சுட்டு போகலை. அப்பா அம்மாவுக்கெல்லாம் கல்யாணம் செயதுக்கிட்டது தெரியும்னு சொல்றான் அப்புறம் என்ன அவனுக்கு தயக்கம் வீட்டுக்கு கூட்டிப்போக.
பிரச்னை வந்தா அதையெல்லாம் சமாளிக்கனும் . பிரச்னைக்கு பயந்து தாலி கட்னவளை வீட்டுக்கு கூட்டி போகாமெ இருக்கிறது தப்பில்லையா. எவ்வளவு நாளைக்கு இப்படி !.
ஊருஉலகத்தில காதலிச்சு கல்யாணம் பண்ணலையா? . காதல் கல்யாணம் பண்ணினவங்கல்லாம் இப்படித்தான் வீட்டுக்கு தெரியாமெ வாழ்ந்துக்கிட்டு இருக்காங்களா?
சொந்தம் பந்தம் , மாமனார், மாமியார், நாத்துனார் , மச்சான், கொழுந்தன், என்ற உறவுகளுக்கு மத்தியில் இன்பம், துன்பம் , சண்டை சச்சரவு, சமாதானம், உதவி , உபத்திரவம் , வீராப்பு, விட்டுக் கொடுத்தல் என்று வாழ்க்கையை வாழ்ந்தால் அல்லவா வாழ்க்கை முழுமையாகும்.. நாலு சுவத்துக்குள்ள எனக்கு நான் உனக்கு நீ என்று மட்டும் வாழ்ந்தால் வாழ்க்கையாகுமா ! நல்லது கெட்டது நடந்தால் அதையும் குடும்பத்துக்கு தெரியாமெ மறைக்க முடியுமா ! அபபடி மறைப்பது எவ்வளவு பெரிய குற்றம்.. குடும்ப நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொள்ளாமல் இருக்க முடியுமா? கலந்து கொண்டுதான் ஆக வேண்டும் என்ற சூழல் வரும் போது எதிர்ப்புகள் முளைக்குமே அப்போது எப்படி சமாளிக்க முடியும். அப்போது சமாளிக்க முடியுமென்றால் அதை இப்போதே செய்ய வேண்டியதுதானே? ஒரு பெண்ணுக்கு அடிப்படை தேவைகள் மட்டும் கிடைத்து விட்டால் அதுவே முழுமையான வாழ்க்கையாகி விடாது . குடும்பத்திடம் ஒன்றி வாழ வேண்டும் அது தான் பெண்ணுக்கு பெருமை. ஓவ்வொரு பெண்ணும் அதை தான் விரும்புகிறாள் அது ராகவி விசயத்தில் கிடைக்கவில்லை . இன்றைய சமுதாய சூழலில் ராகவிக்கு இப்படி ஒரு நிலையா? உண்மை காரணம் ஊமையாகவே இருக்கிறது. சொல்ல முடியாமல் தவிக்கிறாள். சொல்ல வேண்டியதை மறைக்கிறாள். உண்மை என்றும் ஊமையாவதில்லை. விரைவில் விடிவு காலம் வரட்டும். பாட்டிக்கு ராகவியை பார்க்க பார்க்க வேதனையாக இருந்தது.

ஏம்மா…ராகவி …தம்பியை உள்ளே கூட்டிட்டு போ…உள்ளே போயி பேசுங்க.

அம்மா சொன்னது ராகவிக்கு ஞாபகம் வந்தது. சரி பாட்டி என்று ஒற்றை வரியில் நிறுத்தி கொண்டாள்.

சரி…ராகவி நான் காலைல்ல வர்றேன் என்று புறப்பட்டான் வாசு.
கேட் வரை சென்று வழியனுப்பி வைத்தாள் ராகவி.
ராத்திரிக்கு வருவாரா உன் வீட்டுக்காரர் . காஞ்சனா கேட்டாள்.
இல்லம்மா …நாளை காலல தீபாவளியை அவங்க வீட்ல கொண்டாடிட்டு தான் வருவார்.
அவங்க வீட்ல இருக்க வேண்டியவ …இங்கெ தனியா உக்காந்துகிட்டு இருக்கே…

விடிஞ்சா தீபாவளி ராகேசுக்கு படு உற்சாகம் தூக்கம் வரலை எப்ப விடியும்ன்னு கேட்டு கேட்டு தூங்கிப்போனான். காலை 5 மணிக்கெல்லாம் எழுந்துவிட்டான் . மாதவன் வாங்கிய ஆயிரம் ரூபாய் பட்டாசு மூலையில் இருப்பதை பார்த்தான். தாத்தாவும் ஐநூறு ரூபாய்க்கு மேல் பட்டாசு வாங்கி கொடுத்திருந்தார். முகத்தை கழுவிவிட்டு அப்போதே பட்டாசு போடத் தொடங்கிவிட்டான்.

மாதவன் தன் வீட்டில் தீபாவளி கொண்டாடிவிட்டு தனது குடும்பத்துடன் காஞ்சனா வீட்டுக்கு வந்தான்.

அனைவரும் தீபாவளி வாழ்த்தை பரிமாறிக் கொண்டனர் .
காஞ்சனா வீட்டில் இப்போதுதான் பூஜைக்கான ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. அக்கம் பக்கத்தில் உள்ள சில நண்பர்களும் வந்திருந்தனர். புதிய ஆடைகள் உடுத்தி டிஜிட்டல் கேமராவினால் விதவிதமாக போட்டோக்களை எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

பூஜையை முடித்துவிட்டு காங்சனா அனைவருக்கும் இனிப்புக்களை வழங்கினால். வீட்டிற்குள் ஒரே மகிழ்ச்சி ஆரவாரம். நண்பர்களின் தொலை பேசி அழைப்பு தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. ஊறவினர்களும் ஒருவர் பின் ஒருவராக வந்து சேர்ந்தனர். வீடு குதூகலத்துடன் இருந்தது.

அம்மாவை சுற்றி அமர்ந்து கொண்டு கேலியும் கிண்டலுமாக பேசிக் கொண்டிருந்தனர். எல்லாவற்றுக்கும் சளைக்காமல் பதில் சொல்லிக் கொண்டு தன் மக்களோடும் பேரக் குழந்தைகளோடும் மகிழ்ச்சியோடு இருந்தாள்.

பட்டாசு வெடித்து அலுத்துப் போய் வீட்டுக்கு வந்து இருக்கiயில் அமர்ந்தான் ராகேஷ்.
ராகவி சென்று அவன் அருகில் அமர்ந்தாள். ராகேஷ் படக்கென்று எழுந்து அறைக்குள் சென்று கட்டிலில் படுத்தான் . அவ்வளவு அலுப்பு அவனுக்கு . ராகவி விடவில்லை அங்கும் தொடர்ந்து சென்று ராகேசிடம் வம்பிழுத்தாள். ராகேஷ் உதைக்க , ராகவி அடிக்க இருவரும் விளையாட்டாக சண்டை போட்டுக் கொண்டனர் . ஒரு சமயத்தில் ராகவியின் முடியைப்பிடித்து பலமாக ராகேஷ் இழுக்க ராகவி வேதனையால் துடித்துப் போனாள். அவனை அடிப்பதற்கு கை ஓங்கிய போது மொபைல் ஒலித்தது.
ஹலோ…
என்ன குரல் ஒரு மாதிரி இருக்கு. மறு முனையில் வாசு.
ஆமா… நீ விட்டுட்டு போயிரு…இங்கே நான் …சின்னப்பையன்ட்டே கூட அடி வாங்குறேன்.
ராகவி…என்ன சொல்றே…
ஆமா … ராகேஷ் தலை முடியை புடிச்சு பலமா இழுத்துட்டான் . தலையே வலிச்சுருச்சு.
இருக்க வேண்டிய இடத்தில இருந்தா இதெல்லாம் நடக்குமா? இப்ப நீ எங்கே இருக்கே!

இதோ வந்துட்டேன் …வச்சுரவா…
ம்ம்ம்…
மாதவன், பெருமாள் , ரேவதி , அனைவரும் வெளியில் உறவினர்களை பார்க்க சென்றுவிட்டனர். காஞ்சனா, அம்மா, ராகவி, ராகேஷ் மட்டும் வீட்டில் இருந்தனர்.
சிறிது நேரத்தில் வாசு வந்தான். நேராக ராகவியிடம் சென்றான் . ராகவி அவளது பிரச்னைகளை அடுக்கடுக்காக சொன்னாள்.

எங்கே அவன் …

டி.வி பாத்துக்கிட்டு இருக்கான்.

டேய் …இங்கே வாடா…ஏண்டா ராகவியை தலை முடியை பிடிச்சு இழுத்தே…நான் கூட அடிச்சதில்லை அவளை… கோபமாக அதட்டினான்.

ஏய்…என்னப்பா …சின்னப்பயலை போயி அதட்டிக்கிட்டு இருக்கே? அம்மா கேட்டாள்

இருவரும் ஏதோதோ வார்த்தைகளை பரிமாறிக் கொண்டனர். என்ன பேசினார்கள் என்று எதுவும் விளங்கவில்லை.

என்ன வாசு ஒரு சின்ன பையன் விசயத்துக்குப் போயி இவ்வளவு சீரியசா பேசிக்கிட்டு…காஞ்சனா கேட்டாள்

ராகவி …காலல புறப்படு ஊருக்குப் போகனும்.

யாரும் ஒன்றும் பேசவில்லை…
சிறிது நேரம் கழித்து வாசு புறப்பட்டு போய்விட்டான்.
வீட்டில் கலகலப்பு இல்லை.
அவரவர் வீட்டில் அவரவர் இருந்தால் என்ன? ராகவி அவளாக பேசிக் கொண்டாள்.
ரெண்டு நாளைக்கு அம்மா வீட்ல நிம்மதியா இருக்கலாம்னா முடிய மாட்டேங்குது.
இனிமேல் யாராவது வந்தால் நான் வர மாட்டேம்மா. எங்கோ காட்ட வேண்டிய கோபத்தை ராகவி இங்கு காண்பித்தால். அவரவர் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் இருக்கணும்.
பெருமாளுக்கும் இந்த வீட்டுக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கிறது. ஏன் இங்கு வரணும்.
எங்களாலே நிம்மதியா இருக்க முடியுதா?

அவள் புரிந்து பேசுகிறாளா புரியாமல் பேசுகிறாளா புரியவில்லை. அவரவர் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் இருந்திருந்தால் இவள் முதலில் இங்கு வந்திருக்க மாட்டாள் என்பது பாவம் அவளுக்கு புரியவில்லை.

காஞ்சனாவுக்கு தலை சுற்றியது ஒரு பக்கம் தம்பி , மறுபக்கம் மகள் யாருக்காக பேசுவது.
அப்படியெல்லாம் சொல்லக்கூடாது ராகவி என்று சொல்லிப்பார்த்தாள். ராகவி கேட்பதாக இல்லை. மாறாக யாரும் வரக்கூடாது என்றாள். பெரிய குடும்பத்தில் இது சாத்தியமா.
உன்னை மாதிரி எல்லோராலேயும் இருக்க முடியுமா. முடியாது. மொதல்ல உன் வீட்டுக்காரர்கிட்டே அவர் வீட்டுக்கு கூட்டிப்போயி அறிமுகப்படுத்த சொல்லு .அதை செஞ்சையின்னா …அந்த குடும்பத்தோட ஒன்றிட்டா உனக்கு இந்த மாதிரி கீழான என்னமெல்லாம் வராது. அந்த டென்ஷன் தான் உன்னை இப்படி பேச வைக்குது.

இப்போது காஞ்சனாவின் பேச்சு சற்று மாறியது . இந்த வீட்ல என்னுடைய பிள்ளைகளுக்கு தான் முதலிடம் அப்புறம் தான் மத்தவங்க. இங்கே வந்துட்டு ஏம் பிள்ளை அழுதுட்டு நிக்கிறது எனக்கு கொஞ்சம் கூட பிடிக்கலை . ரெண்டு நரளைக்கு வந்தா சந்தோசமா இருந்துட்டு போகனும். அதான் முக்கியம்.. அடுத்த வருசமெல்லாம் அவங்க அவங்க வீட்ல தீபாவளி கொண்டாடுங்க …காஞ்சனா சொல்லத்தான் நினைத்தாள் ஆனால் முடியவில்லை. யார் சொந்தம்…இந்த உலகில் உயிருடன் இருக்கும் வரை அனைவரும் சொந்தம் . அதற்கப்புறம் யார் சொந்தம் ?

எங்கே நீ…இருக்கிறாய்!

2010-03-19T11:53:00.000-07:00

இறைவன் நம்மில் இருக்கின்றான்
மறைந்து நம்மில் வாழ்கின்றான்
கெடுக்கும் மனதை வெறுக்கின்றான்
கொடுக்கும் மனதை நிறைக்கின்றான்

நல்லது நினைக்க நம்மிடமே
நலத்தை கொடுப்பது இறைவன்தான்
பொல்லது நினைக்க நம்முயிரை
பொசுங்க வைப்பதும் இறைவன்தான்

இறைவன் வேறு எங்குமில்லை
இறைந்து கிடக்கின்றான் நம்முடலில்
உடலும் உள்ளமும் பேணிவிட்டால்
உருப்படியாய் அவன் தோன்றுகின்றான்

காவியும் சடையும் தேவையில்லை
கருத்தொருமித்தால் அவன் வருவான்
தேவியும் அவனும் நம்மிடத்தில்
தேடியே வந்து சரண்புகுவான்

பொய்யும் வேண்டாம் புரட்டும் வேண்டாம்
புகழும் வேண்டாம் என்றிருந்தால்
மெய்யில் மெய்யாய் அவன் தெரிவான்
மேனியென்றும் திருமேனி

அடுத்தவருக்கு அறிவுரை சொல்ல
அருகதை என்ன இருக்கிறது – செவி
மடுத்தவருக்கு துரோகம் செய்தால்
தடுத்து தனலில் தள்ளிடுவான்

விண்னையும் மண்னையும் அவனறிவான்
உன்னையும் என்னையும் அவனறிவான்
கண்ணை மூடி கருத்தொருமித்தால்
கடவுள் உன்னில் உயிர்த்தெழுவான்

பொய்யை தவறி பேசிவிடடால்
புரிந்து கொள்ளும் மனமிருந்தால்
பொய்யை பொய்யென்று ஒதுக்கிவிட்டு
மெய்யாய் வார்த்தைகள் வந்து விழும்

மெய்யை மெய்யால் நிறைத்துவிட்டால்
நெய்யால் தீபம் எரிவது போல்
மெய்யில் இறைவன் அடங்குகின்றான்
மெய்யை உணர மனம் வேண்டும்

மனமே கடவுள் ஆகுமடா-நல்ல
மனமே கடவுள் ஆகுமடா
மனமே கடவுள் ஆகிவிட்டால்
அக்கனமே நீ தான் கடவுளடா.

மடியால் குடிகெடும். ( குருமதிமாலை)

2010-01-11T09:39:00.000-08:00

சோம்பல்குடி கொண்டுவெகு
டாம்பீகம தாயலைந்து
வீம்புபேசுதல் தவறையா-சடலமொலாஞ்
சாம்பலாகிப் போகும்பாரையா.

கருத்துரை:-

சோம்பலை மேற்கொண்டு வெளியிற் சிங்காரித்து வீண்வம்புகள் பேசி வாதாடி முறையில்லாத மார்க்கத்தில் நீ பிரவேசித்து காலங்கடத்தி , இறுதியில் கெட்டழிந்து போகாமுன் ஆத்மஞானத்தை அறிய முற்படுவாயாக!

சோம்பலகன்றவர்
மேம்பட வாழ்வார்.

நானொரு பைத்தியம்!

2009-11-29T09:40:00.000-08:00

நானொரு பைத்தியம்
எனக்கு நானே வைத்தியன்
ஓட்டுப்போட போன போது
நோட்டு வாங்கலை

சீட்டு போட்டு பணத்தை கேட்டேன்
பணமும் கெடைக்கலை
நாட்டுக்காக பேசிப்பாத்தேன்
கூட்டம் கூடலை

வீட்டுக்குள்ளே முடங்கிப்போயி
இருக்க முடியலை
பூட்டுப் போட்டேன் என் மனசை
திறக்க முடியலை

கூட்டிலிட்ட குயிலைப்போல
கூவ முடியலை
ஏட்டிலிட எழுத்தைக்கூட
எழுத முடியலை

ஏனிந்த நிலைமையென்று
எனக்கும் புரியலை
எப்போது விடியுமென்று
எதுவும் தெரியலை

நானொரு பைத்தியம்
எனக்கு நானே வைத்தியன்

குரங்கு குடும்பத்திலும்...

2009-08-17T09:25:00.000-07:00

அடர்ந்த காடு , அருவிகளின் சலசலப்பு . பல வகை கனிகளின் மணம் காற்றில் மிதக்கிறது . குரங்கு மரத்துக்கு மரம் தாவி பழங்களை ருசித்து ருசித்து கீழே எறிந்தது . குட்டிக்குரங்குகள் எடுத்து கடித்து சுவைத்தது .

ஏங்க…போதும் கீழே இறங்குங்க.

கொஞ்சம் இரு இந்தப்பழம் புதுசா இருக்கு பறிச்சு பாப்போம்.

சொன்னா கேளுங்க…கீழே விழுந்துறப்போறீங்க.

எப்பப் பாத்தாலும் ஒம் பக்கத்துலேயே இருக்கணும்னு நினைக்கீறீயா?

நான் சொல்றதைக் கேளுங்க …உங்களுக்கு மறதி வேறே ஜாஸ்தி கொப்பை புடிக்க மறந்துட்டீங்கன்னா அவ்வளவுதான்…

நம்ம…இந்த காடு பாத்தீயா…எவ்வளவு அழகா செழிப்பா…எல்லா வகையான பழங்களையும் உண்டு மகிழ வசதியா இருக்கு .

ஆமாங்க…சூப்பரா இருக்கு …என்று பெண் குரங்கு கழுத்தை கட்டிக் கொண்டது.

எங்க அம்மாவையும் கூட்டி வரணும். சொன்னது

நம்ம கூடவா…கழுத்திலிருந்து கையை விடுவித்தது.

ஆமா…அவங்க …இந்த மாதிரி காட்லல்லாம் அனுபவிச்சது கிடையாது.

என்ன பேசுற நீ…அவங்க அங்கே ஜாலியாத்தானே இருக்காங்க . வேணும்னா ஒரு வாரம் வந்து இருந்துட்டு போகட்டும். அவுங்க சொல்றதுக்கெல்லாம் எனக்கு ஆமாச்சாமி போட முடியாது.

ஆமாச்சாமி எதுக்கு போடுற முடியாதுன்னு சொல்ல வேண்டியது தானே !

முடியாதுன்னு சொன்னா வருத்தப் படுவாங்க சண்டை வரும். ஒரு வாரத்துக்குன்னா சமாளிச்சுருவேன்.

சரி உன் விருப்பம் ஒரு வாரத்துக்கே கூப்பிடலாம்.

அப்பா…அந்த மரத்துல ஏறுறேன்னு பல்டி அடிச்சு பாறையில விழுந்துட்டாம்ப்பா…

ஏன்டா…குட்டி அடிகிடி படலையே… தலையை தடவி விட்டது குரங்கு.

இவன் சைடுல தாண்டுறேன்னு சொல்லி மரத்துக்கு இடையில போயி மாட்டிக்கிட்டாம்ப்பா…

பாத்துடா…பாத்து விளையாடுங்க புது இடம் என்ன இருக்கு ஏது இருக்குன்னு தெரியாது.

ஏங்கூடயே ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கீயே …பிள்ளைக விளையாடும் போது பக்கத்துல போயி நின்னா என்னா.

அந்த நவ்வா மரத்துக்குரங்கப்பாரு எப்ப பாத்தாலும் பிள்ளையெ தூக்கிட்டே திரியுது.

ஆமா…அவ ஒருத்தி…அது ஒங்க கண்ணை உறுத்திருச்சா…பக்கத்து காட்டுல இருந்து அவ மாமியா வந்திருக்கு குட்டி கூட விளையாடிரும்னு தூக்கிட்டே திரியுது .அது போனதுக்கப்புறம் பாருங்க குட்டி பாட்டுல விளையாடிகிட்டு திரியும்.

நீயும் அப்படித்தான் பண்ணுவியா?

இதுக தூக்கி திரியுற மாதிரியா இருக்குக. ஒவ்வொன்னும் எரும மாடாட்டம் இருக்கு.

காலைல கருவமரத்தடி குரங்கு பாறையடிக்கு போகும், அப்ப சொல்லிவிடுவோம் அம்மாவெ வரச்சொல்லி.

நீயே போயி கூட்டி வந்துற வேண்டியது தானே!

கால்ல கட்டெறும்பு கடிச்சது இன்னும் வலிக்குது.

மஞ்சனத்து புதருக்குள்ளே மறைச்சு வச்சு மாம்பழத்துல ரெண்டு அம்மாவுக்கு கொடுத்து விடு.

இங்க வந்து திங்கட்டுமே என்ன அவசரம் ஆத்தா புத்தி அப்படியே இருக்கு . ஒன்னு இருக்கு கூடாது, உடனே காலி பண்ணீரனும். ஆங்கே இருந்து என்ன கொண்டு வராக பாக்கலாம்.

சரி..சரி…விடு

அது.

சூரியன் மெல்ல மெல்ல மலை முகடுகளினூடே மறைய தொடங்கினான். வானவெளியில் வண்ணக்கதிர்கள் காலைபபரப்பி இளைப்பாறிக்கொண்டிருந்தது.

அப்பாடி பாறையடில இருந்து வர்றதுக்குள்ளே படாது பாடு பட்டு போனேன்.மொபைல் போனுக்கு டவர் வக்கிறாங்களாம். சுத்திசுத்தி வரவேண்டியதாப்போச்சு.

எங்கே ஒம் பொண்டாட்டி…

விளையாடுற குட்டிகளை கூப்பிடப்போயிருக்கிறா…இந்தா…வந்துட்டா…

வாங்கத்தை…

நல்லாருக்கியா…

இருக்கேன்…

வாங்கடா கண்ணுகுட்டிகளா…

குரங்கு குட்டிகளான்னு கூப்பிடுங்க அப்பத்தா…அதான் எங்களக்கு புடிக்கும்.

அப்பத்தா அழைக்க ,அம்மா குட்டிகளை இறுக்கிப்பிடித்துக்கொண்டாள். குட்டி அழத்தொடங்கியது.

யாருகிட்டேயும் போகமாட்டான் அம்மா குரங்கு சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னது.

போகப்போகப் சரியாயிரும்…மகன் குரங்கு சொன்னது.

அதுக்குள்ளே எனக்கு வயசாயிரும்.

குட்டிகளை இழுத்துக்கொண்டு உச்சிமரக்கிளையில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டது .

அம்மா நீங்களும் போங்கம்மா…

என்னால அவ்வளவு தூரம் ஏற முடியாதுப்பா…உன்னால முடிஞ்சா ஒரு அதட்டுப்போட்டு கீழே இறங்கி வரச் சொல்லு .

ஏம்மா என்ன வயசாயிருச்சு …அவ்வளவு தூரத்துல இருந்து நடந்து வந்திருக்கீங்க , இந்தா இருக்க உச்சி கொப்புக்கு ஏற முடியலையா?
என்னம்மா பேசுறீங்க.

தலை சுத்துதுடா…மரத்து மேலலாம் முன்ன மாதிரி ஏற முடியலை.

நல்ல மரங்களும் பழங்களும் நிறைய இருக்கே போகும் போது தம்பிகளுக்கு கொஞ்ச பழம் கொடுத்து அனுப்பு …பாவம் அவங்கெ பொறிகளைப் பொறுக்கி சாப்பிட்டுக்கிட்டு திரியுறாங்கே.

சரிம்மா போகும் போது சொல்லுங்க . ஏன் உங்க மருமகளை கூட்டிப்போங்க அவளுக்குத்தான் எல்லா டேஸ்ட்டும் தெரியும் .

பொண்டாட்டியெ ஒரேதா புகழாதேடா…நாங்களும் முப்பது வருசத்துக்கு முன்னாடி இந்த மாதிரி விதவிதமான பழங்கள்லாம் சாப்பிட்டவங்கதான்.நீ சின்னகுட்டியா இருக்கும் போது விதவிதமான பழங்களை காடுமேடெல்லாம் அலைஞ்சு பறித்து உனக்கு தருவோம். எல்லாத்தையும் மறந்துட்டே போல இருக்கு.

உன்னால தானே அவளுக்கு எல்லா ருசியும் தெரியுது. அதெ என்னைக்காவது அவளோ நீயோ நெனைச்சுப்பாத்தீங்களா . வேண்டாம்ப்பா…எங்களுக்கு பழமே வேண்டாம். நீ கொடுக்கிறதுன்னா கொடு , இல்லைன்னா வேண்டாம் . அதென்னா எல்லாம் பொண்டாட்டி கையால செய்யுறே .

எனக்கு கால்ல கட்டெறும்பு கடிச்சு புன்னாகியிருக்கு அதனால தான் எல்லாம் அவளா பாத்துக்கிறா.

அந்த புளியடி குரங்கைப் பாத்தீயா கால்ல காட்டருமை மிதிச்சும் அவன் கல்லு மாதிரி திரியுறான் . பொண்டாட்டி நில்லுன்னா நிக்கிறா…உக்காருன்னா உக்காருறா…நீ கடடெரும்பு கடிச்சுருச்சுன்னு சொல்லி எல்லாத்தையும் பொண்டாட்டிகிட்டெ கொடுத்துட்டே… டேய் அவ நம்ம குடும்பத்துக்கு வந்தவ தானே கொஞ்சமாவது குடும்பத்தோட ஒட்டுறாளா பாரு. அவ நீ மட்டும் தான் சொந்தமுன்னு நினைக்கிறா. எப்படி பந்த பாசம் வளரும்?

மேல் கொப்பிலிருந்து மெதுவாக இறங்கி வந்தது. ரெண்டு குட்டியும் நல்லா தூங்கிட்டாங்க.

அம்மாவுக்கு சாப்பிட என்ன இருக்கு ?

நவ்வாப்பழம் வச்சிருக்கேன்…

நவ்வாப்பழமா! எனக்கு வேண்டாம் …சாப்பிட்டு சாப்பிட்டு நாக்கு தேஞ்சு போச்சு.

மாம்பழம் இருக்குல்ல இதெ எடுத்து அம்மாவுக்கு கொடு.

இதுக்குத்தான் எல்லாத்தையும் மறைச்சு வைக்கிறது . முனகிக்கொண்டே சென்றது.

சரிம்மா…நாளைக்கு பாறையடிக்கு காலைல புறப்பட்டாத்தான் சீக்கிரம் போய்ச் சேர முடியும்
அதனால நீயும் ஏம் பொண்டாட்டியும் மரங்களை சுத்திப்பாத்துட்டு அப்படியே நல்ல பழங்களையெல்லாம் பறிச்சுட்டு வந்திருங்க. இப்ப போனாத்தான் மத்த குரங்குகளெல்லாம் வர மாட்டாங்க. எல்லோரும் தூங்கிருப்பாங்கெ நல்ல பழங்கள் கிடைக்கும்.

சரிடா…ஒம் பொண்டாட்டிட்டெ சொல்லு.

ரெண்டு குரங்கும் கிளம்பிச் சென்றது. மரங்களுக்கிடையே சுற்றி திரிந்தது.

ஏம்மா…இது நல்லாருக்குமா?

நல்லாருக்காதுத்தை

இது நல்லாருக்குமாத்தை?

இது பாறையடியிலேயே கெடைக்கிது.

இது எப்படிம்மா இருக்கும்?

அதுல வெறும் கொட்டைதான்த்தை இருக்கும்.

இதெப்பாருங்க இனிப்பா வெறும் சாறா இருக்கும்.

வேண்டாம்மா எதோ கடிச்சிருக்கு.

இந்தப்பழம் நல்லா இருக்க மாதிரி இருக்கே

இல்லத்தை இது புளிக்கும்

சரி ஏதாவது நல்லதா பறிச்சுக்கொடு நேரம் வேறே ஆகிக்கிட்டு இருக்கு

அப்படி வாங்க வழிக்கு …மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டது.

அங்Nயும் இங்கேயுமா தாவி தாவி கொஞ்சம் பழங்களை பறித்தது

வாங்கத்தை போகலாம்.

சரி வா போகலாம்.

பழம் பறிச்சாச்சுப்பா…பாரு

சூப்பரா இருக்குமா …நல்ல பழங்களா பறிச்சுருக்கா …இதுக்குத்தான் அவளை கூட்டிப் போகச் சொன்னேன்.

சரிம்மா அந்த புதருக்குள்ளே போயி தூங்கு…

அம்மா குரங்கு புதருக்குள்ளே சென்று படுத்தது. புதருக்குள்ளே ஒரே பழவாடை. தேடிப்பார்த்தது
செடிகளுக்கு மறைவில பழக்குமியல். அத்தனையும் பழம் பறிக்க போகும் போது நல்லா இருக்காதுன்னு சொன்ன பழங்கள் . வீட்டுக்கு கொண்டு போக வச்சிருக்கா போல இருக்கு .
இந்த மாதிரி விசயங்கள்ல்லாம் என்னைக்கு ஏங் குட்டிக்கு தெரிய வருதோ அன்னைக்குத்தான் அவனுக்கு புத்தி வரும். கண்ணாடி மாதிரி மனசு இருக்கிற ஏங் குட்டிக்கு இப்படி பொண்டாட்டி வாச்சிருக்கே. எத்தனை நாளைக்கு நாடகமாடுதுன்னு பாப்போம். நல்ல பழம் நல்ல பழம் ன்னு சொல்லி ஒண்ணுக்கும் ஆகாததை பறிச்சு கொடுத்திருக்கா… இதெ எடுத்துட்டு போக கூடாது. இங்கேயே விட்டுட்டு போயிடனும். யோசித்துக்கொண்டே தூங்கிப்போனாள்.

2009-08-14T19:41:00.000-07:00

சும்மாவா கிடைத்தது சுதந்திரம்-நாம்
சுகமாய் வாழ ஒரு மந்திரம்
வந்தேமாதரம்…

சுதந்திர தின நல் வாழ்த்துக்கள்.

அம்மாவா…மாமியாவா…

2009-05-31T05:47:00.000-07:00

காஞ்சனாவுக்கு கண்ணைக்கட்டி காட்டுல விட்டது போலிருந்தது இவ்வளவு பேரு இருந்தும் நமக்கு உதவிக்கு ஆளு இல்ல , என்ன செய்யுறது. காஞ்னாவுக்கு அப்படியொரு நெனப்பு. அவரவர் வேலையெ, அவரவர் செய்தாதான் நல்லது. எந்த நாயையும் எதிர் பார்க்க கூடாது என்று அடிக்கடி சொல்வாள். இது அவளின் உச்சக்கட்ட வெறுப்பின் வெளிப்பாடு.

நாகர்கோவில் பஸ்ஸிற்காக மாட்டுத்தாவணியில் வெகு நேரமாக காத்திருந்தாள் . பஸ் நேரத்துக்கு வராததும் ஒருவகையில் அவள் வெறுப்புக்கு காரணம் . சென்னை டு நாகர்கோவில் பஸ் வந்து நின்றது.

காஞ்சனா பஸ்ஸின் படியில் காலடி வைத்தாள்.

எங்கம்மா போகனும்… கண்டக்டர் கேட்டார்.

நாகர்கோவில்

போம்மா போயி மூணாவது சீட்ல உக்காரு.

இந்த கண்டக்டருக்கு மரியாதையா கூட பேசத் தெரியலை.
மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள். அவள் அவனிடம் அதற்காக சண்டை போடும் நிலைமையில் இல்லை. என்ன இவங்கிட்ட கடனா வாங்கிருக்கோம் …நீ…நான்னு மரியாதை இல்லாம பேசுறான். மரியாதை தெரியாத பயலுக்கெல்லாம் கவர்மென்டு உத்தியோகம். இருக்கையில் அமர்ந்தபடியே சன்னல் கதவை சற்று தள்ளினாள். குளிர்ந்த காற்று வெதும்பிய மனதுக்கு சற்று இதமாக இருந்தது.

நீ …எங்கம்மா போகனும்…
ஏய்யா …மொதல்ல மரியாதையா பேச கத்துக்கோ .

நாகர்கோவில்.

ரைட் போகலாம்…மூணாவது சீட்ல போயி அந்த அம்மா கூட உக்காரு.

இவங்களுக்கு என்னத்தை சொன்னாலும் மரியாதை கொடுத்து பேச தெரியாது.

கோபத்தில் கதவை இழுத்து சாத்தினார் கண்டக்டர். சட்டையில் கீழே இரண்டு பித்தான் மட்டும் மாட்டப் பட்டிருந்தது . உள்ளே அழுக்கு பனியன் தெரிந்தது.

டிக்கெட்…டிக்கெட்

காஞ்சனாவுக்கும் சகுந்தலாவுக்கும் டிக்கெட்டை கிழித்து கொடுத்துவிட்டு டிரைவர் அருகில் போய் அமர்ந்தார்.

எங்கம்மா போறீக காஞ்சனா கேட்டாள்.

நாகர்கோவில்

நீங்க?

நானும் நாகர்கோவில்தான்.

மதுரையிலதான் ஏறுனீங்களா…

ஆமா…

சொந்த ஊரே மதுரையா?

ஆமா…

நீங்க …காஞ்சனா கேட்டாள்.

நானும் மதுரை தான் . மகன் வீட்டுக்கு போறேன் . மகன் வீட்டுக்கு போறேன்னு சொல்றதை விட மகனைப் பாக்க போறேன். அவந்தான் வந்து என்னை வீட்டுக்கு கூட்டி போகனும்.

ஏம்மா…இதுவரை வீட்டுக்கு போனதே இல்லையா?

அதை ஏம்மா கேக்குறீங்க . பெத்த மனசு பத்தி எரியுது. முப்பது வருசம் படிக்க வச்சு… பாடவச்சு…அவனை வளத்து ஆளாக்க, எவளோ ஒருத்தியை காதலிச்சு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டானாம். அவங்கெ ப்ரெண்டு சொல்லித்தான் நான் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். இதுக்கா இவங்களெ இப்படி பாத்து பாத்து வளத்தோம்.

காஞ்சனா தன் வீட்டு கதையை சொல்ல வேண்டுமென்று நினைத்து வார்த்தை வாய் வரை வந்து விட்டது அடக்கிக் கொண்டாள்.

இவன் ஒருத்தன் தாம்மா ஆரம்பத்துல இருந்து சொன்னபடி கேக்கமாட்டான். ஆரம்பத்துலேயே கண்டிச்சுருக்கனும் எங்களாலே முடியாமப் போச்சு . நாங்க இப்ப ரொம்ப வருத்தப்பட வேண்டியிருக்குது . ஊரு உலகத்துல பிள்ளைக அம்மா அப்பாவோட எவ்வளவு அன்பா இருக்கிறாங்க …அதையெல்லாம் பாக்கும் போது பொறாமையா இருக்கு . அவன் கல்யாணத்தை எப்படியெல்லாம் பாக்கனும்னு எவ்வளவு ஆசை எங்களுக்கு இருந்திருக்கும். எல்லாம் தவிடு பொடியாச்சு.

பஸ்ஸை கோவில்பட்டி பைபாசில் காலை உணவுக்காக நிறுத்தினர்.

காஞ்சனா கொண்டு வந்திருந்த இட்லியில் இரண்டை எடுத்து சகுந்தலாவிடம் கொடுத்தாள் .

வேண்டாம்மா…காலையில எப்பவுமே நான் சாப்பிடுவது இல்லை. நீங்க சாப்பிடுங்க.

பயணம் செய்யும் போது வெறும் வயித்தோட இருக்க கூடாது . ரெண்டு சாப்பிடுங்க .

வேண்டாம்மா…எனக்கு ஒன்னும் செய்யாது.

பயப்படாதீங்க…முன்னப்பின்னே தெரியாதவங்ககிட்ட எப்படி சாப்பிடுறதுன்னு நினைக்காதீங்க.

அதுக்கில்லம்மா…எனக்கு வேண்டாம்…

சாப்பிட்டு முடித்து பவண்டோ பாட்டிலை திறந்து கொஞ்சம் குடித்தாள்.

டிரைவர் வண்டியில் ஏறி கதவை இழுத்து சாத்தினார். பஸ்ஸை ஸ்டார்ட் செய்தார். ஆங்காங்கே நின்றிருந்த பயணிகள் ஓடி வந்து ஏறிக் கொண்டனர். பஸ் பைபாஸ் ரோட்டில் ஏறி வேகமெடுத்தது.

நீங்க என்ன விசயமா நாகர்கோவில் போறீக. சொந்தக்காரக வீட்டுக்கா போறீக. சகுந்தலா கேட்டாள்.

இல்லம்மா…பொண்ணு அங்கே இருக்கா…பாக்கலாம்னு போறேன் .

இதுக்கு முன்னாடி போயிருக்கீகலா? எங்கே இருக்காக.

போயிருக்கேன் …ஆனா …இடமெல்லாம் தெரியாது . பஸ்டான்ட்ல இறங்கிட்டு போன் பண்ணுன்னா வந்து கூட்டிப் போயிருவாக.

நானும் அப்படித்தான் இறங்கினதும் போன் செய்யனும் . மகன் வந்து கூட்டிப் போவான் . மற்றபடி அவன் எங்கே இருக்கான் . என்ன செய்யுறான்னு எதுவும் தெரியாது . சொல்லவும் மாட்டான். புறப்படும் போது கூட போன் செய்தப்போ வர வேண்டாம்னுதான் சொன்னான். ஆசையா வாம்மான்னு ஒரு வார்த்தை சொல்ல மாட்டேன்னுட்டான்.

அப்புறம் எதுக்கு போறீங்க . வரவேண்டாம்னு சொன்னதுக்கப்புறம் போறது சரியா?

சரியா தவறான்னு பெத்த பிள்ளைகிட்ட ஆராய்ச்சி பண்ண முடியுமா? அவன்தான் புரியாமப்பேசுறான்னா, நாம எப்படி சும்மா இருக்க முடியும். என்ன பண்றான் எப்படி இருக்கான்னு தெரிஞ்சுக்கிறது நம்ம கடமையில்லையா?

அதுவும் சரிதான்…

சொல்லிவிட்டு சன்னல் வழியாக பசுமையான இயற்கை காட்சிகளை பார்த்து ரசித்தவாறு வந்தாள். காஞ்சனாவின் செல்போன் சினுங்கியது.

ஹலோ…சொல்லுப்பா

எங்கத்தை இருக்கீங்க…

திருநெல்வேலி தாண்டி வந்துக்கிட்டு இருக்கேன்.

அத்தை …நீங்க நாகர்கோவில் உள்ளே நுழைஞ்சவுடனே எனக்கு போன் செய்திருங்க. அப்ப நான் வர சரியா இருக்கும்.

சரிப்பா…நான் போன் பண்றேன்.

மருமகன்…பஸ்டான்டு வந்து கூட்டிப் போறேன்னு சொல்றார்.

சகுந்தலா தனது போனை எடுத்து மகனுக்கு தொடர்பு கொண்டாள் .

ஹலோ…நான்தாம்ப்பா…அம்மா பேசுறேன்…உன்னை பாக்க வந்து கொண்டிருக்கேன்டா…

ஏம்மா…நான்தான் சொன்னேன்ல வர வேண்டாம்னு எதுக்கு இப்ப வர்றே.

டேய் ஏம் மருமகளை பாக்கனும்டா…எனக்கு ஆசை இருக்காதா…சொல்லு . வீடு வாசல பாத்து இப்படி அப்படி இருக்கனும்னு பெரியவங்க சொன்னா தாண்டா சின்னப்பிள்ளைகளுக்கு தெரியும் அதுக்குதாண்டா நான் வர்றேன்னு சொல்றது.

இங்க பாரும்மா…நான் ரொம்ப பிஸியா இருப்பேன் . நீ கூப்பிட்ட உடனே வந்து கூட்டி போகலைன்னு என்னை குறை சொல்லக்கூடாது. சரி நாகர்கோயில் வந்துட்டு கூப்பிடு. போனை வச்சிரு. வேண்டா வெறுப்பாக பேசினான்.

பெத்த பிள்ளைக பாருங்க எப்படி இருக்குதுன்னு . சகுந்தலா நொந்து கொண்டாள். ஆரோக்கியமா இருக்கும் போதே இப்படி இருந்தாங்கன்னா வயசான காலத்துல என்ன செய்யக் காத்திருக்காங்களோ ! நெனச்சா பயமா இருக்கு.

ஆம்பளைப்பிள்ளைகளே இப்படித்தாம்மா…அதுகளை நம்ப முடியாது. அதான் வந்த மூணுமாசத்துலயே மாத்திப்புறாள்களே!.

நல்ல புள்ளைகளும் இருக்கத்தானேமா செய்யுதுக. நான் பெத்தபுள்ளே சரியில்ல . அவ்வளவு தான் நான் சொல்லமுடியும்.

பஸ் நாகர்கோவிலுக்குள் நுழைந்தது.

தம்பி…நான்…அம்மா…நாகர்கோவில் வந்துட்டேன்டா. சீக்கிரம் வந்துருப்பா… சரியா…எங்க நிக்க…

மணிக்கூண்டு பக்கத்துல நில்லு வச்சுரவா…

காஞ்சனா …போன் செய்தாள்…நான்தான் பேசுறேன் நாகர்கோவிலுக்கு வந்துட்டேன்.

அப்படியா அத்தை…ரொம்ப சீக்கிரமா வந்துட்டீங்க…பஸ் நிக்கிற இடத்துலேயே நில்லுங்க உடனே வந்துர்றேன்.

பஸ்டாண்டில் பஸ் வந்து நின்றது.

சரிம்மா…அப்ப… பாப்போம் போய்வர்றீகளா…காஞ்சனா சகுந்தலாக்கு விடை கொடுத்தாள்.

நீங்க…

மருமகன் இங்கயே நிக்க சொல்லிருக்கார்.

அப்ப சரிம்மா …நான் வர்றேன். ஏம்பிள்ளைதான் மணிக்கூண்டுக்கிட்ட வைட் பண்ண சொல்லிருக்கான். ஏப்ப வர்றானோ… முனகிக் கொண்டே நடையைக் கட்டினாள்.

மணிக்கூண்டுஅருகில் நின்று கொண்டு காஞ்சனாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பாவம் தெரியாத ஊருல வந்து இந்த அம்மா தனியா நின்னுக்கிட்டு இருக்கு . மருமகன் எப்ப வர்றானோ.

சிறிது நேரத்தில் காஞ்சனாவின் அருகில் ஒரு ஆட்டோ வந்து நின்றது.

பரவாயில்லை…இந்தம்மா யோகக்காரிதான் சொன்ன மாதிரி மருமகன் உடனே வந்துட்டான்.சகுந்தலா மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டாள்.

ஆட்டொவிலிருந்து இறங்கி காஞ்சனாவின் பையை வாங்கி ஆட்டோவில் வைத்து சற்று திரும்பினான்.

அட…நம்ம பய மாதிரி இருக்கு …அவளா இவ…

டேய்…டேய்…கதிரேசா…அய்யோ அவனைக் கூப்பிடுங்களேன். கூட்டத்தை பார்த்து கை காட்டினாள். டேய் கதிரேசா…கதிரேசா…கத்திக் கொண்டே ஓடினாள்.

ஆட்டோ சட்டென்று வேகமெடுத்தது…பின் மறைந்தது.

ஒரு மணி நேரம் …ரெண்டு மணி நேரம்…காலம் கடகடவென்று ஓடியது. கதிரேசனிடமிருந்து எந்த சலனமுமில்லை.

ஐந்து நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை போன் செய்தாள். அவன் போனை எடுக்கவில்லை.

அடப்பாவி…நீயெல்லாம் ஒரு பிள்ளையா! பெத்த அம்மாவை கண்கலங்கவிடுறவன் எப்படி பொண்டாட்டியை வச்சு காலம் தள்ளப் போறே…கண்களில் கண்ணீர் கடலாய் நிற்க, தனது பையை தூக்கிக்கொண்டு வந்த பஸ்ஸிலேயே மீண்டும்காலடி எடுத்து வைத்தாள் சகுந்தலா.

இதையும் படிக்கவும்....

பெற்ற மனம்…

காட்டுராஜா…வழி காட்டுராஜா

2009-05-16T11:00:00.000-07:00

குகைக்குள் தீப்பந்தம் எரிந்து கொண்டிருந்தது. சொந்த பந்தங்கள் என்று உருவாவதற்கு முன் தீப்பந்தங்கள் தான் மனிதனுக்கு துணை.

காட்டுராஜாவும் காட்டு ராணியும் அந்த குகையில் தனியாக இருந்தனர் . குகை வாயிலை யாரோ பிராண்டுவது போல சத்தம் .

சிங்கம்…ஒன்றும் செய்ய வேண்டாம் …தைரியமாக இரு…அதனால் குகை வாசலில் உள்ள கல்லை புரட்டி போட்டு விட்டு உள்ளே நுழைய முடியாது . நீ போய் தைரியமாக தூங்கு. காட்டு ராஜா சொன்னான்.

அதை கொன்று போட்டு விட்டால் இரவு முழுவதும் நிம்மதியாக தூங்கலாம் . என்ன சொல்கிறீர்கள்.

புரியாமல் பேசுகிறாய் . அந்த ஒரு சிங்கத்தை இப்போது கொன்றுவிட்டோமென்றால் ஒரு சிங்க கூட்டமே இங்கு வந்துவிடும் .பிறகு நம்மால் வெளியே செல்ல முடியாது . அத்தனை சிங்கங்களையும் நம்மால் சமாளிப்பது என்பது சிரமம்;

உள்ளே வந்து விட்டால் என்ன செய்வது

வருவதற்கு வாய்ப்பில்லை. வந்தால் பார்த்து கொள்வோம்.

சிங்கம் பசியோடு இருக்கும் போது தான் உணவுக்காக மற்ற மிருகங்களையும் மனிதர்களையும் தாக்கும் . பொதுவாக அது ஒரு சோம்பேறி மிருகம். பசி கூடுதலாகும் போது தானாக வேறு எங்காவது சென்று விடும் வேட்டையாடுவதற்கு . அதனால் ,தைரியமா நீ தூங்கலாம்.

இப்படியொரு வாழ்க்கைக்கு நாம் முடிவு கட்டவேண்டும். நாம் ஏன் மற்ற மனிதர்களையும் சேர்த்துக்கொண்டு கூட்டமாக வாழக்கூடாது.
கூட்டமாக வாழ்ந்தால் இந்த மிருகங்களிடமிருந்து தப்பிக்லாமே!

பாருங்கள் …இவையெல்லாம் மனிதர்களின் எழும்புக் கூடுகள் தான் . எத்தனை மனிதர்கள் கொடூர மிருகங்களால் தாக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள் பாருங்கள். இது போன்ற காட்சிகள் எத்தனை குகைகளில். குழந்தையின் குரல்வளையை கவ்வி இழுத்துச் சென்ற சிறுத்தையிடமிருந்து அக்குழந்தையை அவன் தந்தையால் காப்பாற்ற முடிந்ததா? இல்லையே.

நல்ல யோசனை …நாளை ஒவ்வொரு குகையாக சென்று பேசிப்பார்ப்போம். ஆனால் அது அவ்வளவு சுலபமல்ல. ஏனென்றால் குகையை நெருங்கும் போது பகையாளி வருகிறான் என்று வாளையும் கோடரியையும் உயர்த்தி பிடிப்பார்கள் . சில இடங்களில் யுத்தம் கூட செய்ய வேண்டி வரும் . இவற்றையெல்லாம் சமாளிக்க போதும் போதும் என்றாகி விடும்.

யுத்தம் செய்ய வேண்டியது வந்தாலும் பரவாயில்லை . தைரியமாக போரிட்டு அவர்களை தங்களது அடிமையாக்கிவிடுங்கள் . அப்புறம் நீங்கள் சொல்வதை கேட்டபார்கள் அல்லவா ?

நிச்சயமாக…கேட்டுத்தானே ஆக வேண்டும்.

சரி…நீ …போய் தூங்கு…

வேண்டாம் …நீங்கள் சொன்னது போல அந்த மிருகம் போய்விட்டால் அதன் பின் இருவரும் தூங்கலாம். நான் சொன்னதை உடனே செய்யுங்கள். நாமெல்லாரும் கூட்டமா வாழ்வோம். அப்போது தான் மிருகங்களிடமிருந்து தப்ப முடியும்.
பகலில் உறங்குவோர் இரவில் பாதுகாக்கலாம் . இரவில் உறங்குவோர் பகலில் பாதுகாக்கலாம்.

சிங்கத்தின் உறுமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தூரத்தில் கேட்டு பின் மறையத்தொடங்கியது.

பார்த்தாயா …சிங்கம் போய்விட்டது. அதற்கு பசி அதிகமாகிவிட்டது. இங்கு நின்றிருந்தால் எதுவும் கிடைக்காது என்று பொறுமையிழந்து போய்விட்டது. பொறுமை காத்த நமக்கு வெற்றி.

உனது ஆலோசனை எனக்கு மிகவும் பிடித்து போய்விட்டது. இது வரை யாருக்கும் இந்த ஆலோசனை வரவில்லை. வந்திருந்தால் நாம் தன்னந்தனியாக இந்த இருண்ட குகையில் அடைந்து கிடக்க தேவையில்லை. இப்போது உனது ஆலோசனைப் பற்றிய சிந்தனையால் எனக்கு முற்றிலுமாக தூக்கம் போய்விட்டது. எப்போது விடியும் என்று காத்திருக்கிறேன்.

பேசிக் கொண்டே இருவரும் அயர்ந்து தூங்கிவிடடனர். அதிகாலை மிருகங்களின் சத்தமும், பறவைகளின் ஒலியும் , அருவியின் சலசலப்பும் அவர்களின் தூக்கத்தை கலைத்தது . எழுந்து இருவரும் சேர்ந்து குகைவாயிலில் வைத்திருந்த கல்லை நகர்த்தினர். வெளியில் வந்து சுத்தமான காற்றை சுவாசித்தனர்.

மிருகங்களுக்கு மத்தியில் ஒரு நாள் ஒரு யுகம். இந்த நிலைமை மாற வேண்டும்.

அம்பை எடுத்து வில்லில் தொடுத்து குறி பார்த்து எய்தான் . கனி கொத்தாக விழுந்தது. ஆகா அற்புதமான காலை ஆகாரம் . கொடூர மிருகங்கள் மட்டும் இல்லையென்றால் வாழ்வதற்கு அற்புதமான பகுதி .

சரி சீக்கிரம் புறப்படுங்கள் . எல்லோரும் வேட்டைக்கு சென்று விடப் போகிறார்கள் . அப்புறம் யார் கூடப் போய் பேசுவது . குழந்தைகளும் பெண்களும் மட்டும்தான் குகையில் இருப்பார்கள் . அவர்களும் நம்மைக்கண்டு வெளியில் வர அஞ்சுவார்கள். அதனால் சீக்கிரம் போக வேண்டும் . காட்டுராணி அவசரப்படுத்தினாள்.

இதோ அவ்வளவு தான் புறப்பட்டுவிட்டேன்.

பக்கத்து குகையை நோக்கி சென்றனர் .

யார் குகையில?

யார் நீ! கேட்டவாறே . ஒரு வயதான மனிதன் எட்டிப்பார்த்தார்.

வேறு யாரும் இல்லையா?

எதுக்கு கேட்கிறாய் சொல்.

எதிர் காலம் பற்றி பேச …

எதிர் காலம் பற்றி பேசுவதற்கு நீ யார்

நான் காட்டுராஜா, இவள் என் மனைவி

உன்னை காட்டுராஜா என்று யார் அழைத்தது.

நானாக வைத்துக் கொண்ட பெயர்.

எதிர் காலத்துக்கு என்ன வந்தது.

எதிர் காலத்துக்கு ஒன்றும் வரவில்லை எதிர் காலத்தில் வாழப் போகும் சந்ததி பற்றி கவலை .

நான் இந்த குடும்பத்தலைவன் என்னிடம் சொல் …என்ன சொல்ல வந்தாய்.

வேறு இளைஞர்கள் …

நிறையவே இருக்கிறார்கள் . நான் சொன்னால் கேட்பார்கள்.

அப்படியானால் சரி …சொல்கிறேன்.

காட்டுராஜா திட்டத்தை சொன்னான் .

திட்டம் சரிதான் …அதற்கு நீ ஏன் தலைவனாக இருக்க வேண்டும் . நாங்கள் இங்கு முப்பதுக்கும் மேற்படடோர் இருக்கிறோமே !. எங்களில் ஒருவர் தலைவராக இருந்தால்…என்ன நான் கேட்பது சரிதானே.

முப்பது பேர் இருந்தும் நீங்கள் நிம்மதியாக தூங்குகிறீர்களா .

ஆமாம்…எங்களை நாங்களே பாது காத்துக் கொள்கிறோம் .

அப்படியென்றால் மற்றவர்களையும் சேர்த்துக்கொண்டு அரவனைத்து செல்லாதது ஏன்?

அது எங்களுக்கு தேவையில்லாதது. நாங்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறோம்.

அப்படியா…

காட்டுராஜா…பேசிப்பயனில்லை…வாருங்கள் வேறு குகை நோக்கி செல்வோம் .

அதுவும் சரிதான்.

இருவரும் பக்கத்தில் உள்ள குகை நோக்கி சென்றனர்.

குகையில் யாரு ?

ஒரு பெண் எட்டிப்பார்த்துவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.

என்ன வேண்டும்? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்.

பக்கத்து குகையிலிருந்து . என் பெயர் காட்டுராஜா இவள் என் மனைவி .

சொல்லுங்கள்.

நாம் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக குகையில் பயந்து பயந்து வாழ்வதற்கு பதில் நாம் அனைவரும் கூட்டாக சேர்ந்து வாழ்ந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்.

நன்றாகத்தானிருக்கும். ஒவ்வொருவரையும் சேர்ப்பதற்கு போதும் போதும் என்றாகிவிடும் . அது தான் யோசிக்க வேண்டியது

அது புரிகிறது . நீங்கள் என்ன சொல்லுகிறீர்கள் .

நல்ல யோசனை . நான் என்ன செய்ய வேண்டும் சொல்லுங்கள்.

எங்களுடன் சேர்ந்தால் போதும் …உங்கள் பெயர் சொல்லுங்கள்.

வேங்கை வென்றான்…

நல்ல பெயர்…நீங்கள் மட்டும் தான் இருக்கிறீர்களா?

இல்லை…இங்கே பத்து பதினைந்து பேர் இருக்கிறார்கள்.

அவர்ளையும் கூப்பிடுங்கள்.

வேங்கை வென்றான் அழைக்க அனைவரும் வந்து சேர்ந்தனர் . அனைவரும் ஒருங்கினைந்து பக்கத்து குகைக்கு சென்று பேசி அவர்களையும் சேர்த்துக் கொண்டு ஆற்றங்கரை ஓரமாக சென்று இளைப்பாறினர். கிட்டத்தட்ட ஐநூறு பேருக்கு மேல் காட்டு ராஜாவின் திட்டத்தை அங்கீகரித்து சமுதாயமாக சேர்ந்து வாழத்தொடங்கினர்.

ஓற்றுமையின் உயர்வை எடுத்து சொல்ல காட்டிலும் மேட்டிலும் எங்கெல்லாம் மனிதர்கள் இருக்கின்றார்களோ அங்கெல்லாம் சென்றார்கள் . பெரிய சமுதாயம் உருவானது.

குடிசை அமைத்து குடும்பம் குடும்பமாக வாழத்தொடங்கினர். மிருகங்கள் மனிதனை நெருங்கப் பயந்தன. காட்டுராஜாவும் காட்டுராணியும் மனித வாழ்க்கையின் மாற்றத்தைப் பார்த்து மனம் நெகிழ்ந்தனர்.

ஒரு நாள் காட்டு ராஜா ஆற்றங்கரை ஓரமாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான். சட்டென காலில் ஏதோ எடறியது .குனிந்து பார்த்தான் . அடடா…வேங்கை வென்றான்…என்ன ஆயிற்று , அவனின் உடலை திருப்பினான். முதுகில் ஈட்டி பாய்ந்திருந்தது.
மனிதன் அன்று மிருகமானான். இன்றும் தொடர்கிறது.

வண்ணநிலவு ...

2009-05-12T11:24:00.001-07:00

வானம் கொடுத்தது வண்ணநிலவு
வண்ணநிலவுக்கு என்ன கனவு
மேகத்திரைக்குள்ளே முகம் காட்டி
மெல்ல சிரிக்குது வண்ணநிலவு

கானம் இசைத்ததிந்த வண்ணநிலவு
காற்றில் பறக்குதிந்த வண்ணநிலவு
வெட்டவெளி பொட்டலிலே இருக்கிறாய்
வெள்ளை நிற முத்தாக நீ சிரிக்கிறாய்

கடலிலே கண்ணாடி பார்க்கிறாய்
அலைநெற்றியில் பொட்டாக மிதக்கிறாய்
சூரியனைக்கண்டாலே மறைகிறாய்
நாளுக்குநாள் ஏனோ நீயும் குறைகிறாய

வானம் கொடுத்தது வண்ணநிலவு
வண்ணநிலவுக்கு என்ன கனவு
மேகத்திரைக்குள்ளே முகம் காட்டி
மெல்ல சிரிக்குது வண்ணநிலவு

பொருமையே பூஷணம் (குருமதிமாலை )

2009-05-05T01:25:00.000-07:00

வெறுமைகள கன்றுன்னுள்ளம்
நறுமணங் கமழ்ந்திடப்
பொருமை யென்றபூஷணமணி---சாந்தியுலவி
மறுமையில் பயனுறுவாய் நீ.

கருத்துரை:-

நீ வெறுமைகளற்று , வேற்றுமை பாராட்டாது உனதுள்ளம் நறுமணம் வீசிப் பறந்து , மேலும் பொருமையை ஆபரணமாகப் பூண்டுகொள்வாயானால், இம்மைப்பயனோடு மறுமைப்பயனும் பெற்றின்புறுவாய்!

வறுமைகள் வரினும்
பொருமை குன்றாதே.

தெவசம்…

2009-04-24T20:57:00.000-07:00

அப்பா…இறந்து ஒரு வருஷமாச்சு. காலம் போனதே தெரியல. இந்நேரம் அப்பா இருந்தா வீடு எவ்வளவு கலகலன்னு இருக்கும் . அதுக்கு கொடுத்து வைக்கலை. ஆனா அப்பா இருக்கும் போது இவ்வளவு சொந்தம் பந்தம் வந்ததில்லை. இன்னிக்கு சொந்தமெல்லாம் இருக்காங்க ஆனா அப்பா இல்ல. வசந்திக்கு வருத்தமாக இருந்தது.

பத்திலிருந்து பதினொன்னரை வரை நல்ல நேரம் திதி கொடுக்க அய்யரை இன்னும் காணாம், நேரம் ஆகிக்கிட்டு இருக்கு …முகுந்தா போன் பண்ணிப்பாரு பாட்டி சொன்னாள்.

அவள் சொல்லி முடிக்க, புரோகிதர் வாசலில் டிவிஎஸ் பிஃப்டியில் வந்து நின்றார்.

வாங்க…வாங்க

இந்த பையை கொஞ்சம் புடிங்கோ…செங்கல் மணலெல்லாம் தயாரா இருக்கா?

எல்லாம் தயாரா இருக்கு.

புரேகிதர் நடு ஹாலில் ஹோமம் வளர்த்தார். மந்திரங்களை உச்சரித்தார். ஹோமத்தில் நெய்யை வார்த்தார். தான் செய்வதையும் சொல்வதையும் ராமுவை சொல்லச் செய்தார். ராமுவை எழுந்து நின்று வணங்க செய்தார். வீடு முழுக்க ஹோமியம் தெளித்தார். அனைவரையும் ஹோமகுண்டத்தின் முன் விழுந்து வணங்க சொன்னார். அனைவரின் நெற்றியிலும் விபூதி சந்தனம் குங்குமம் வைத்தார். செல்லம்மாவை அழைத்தார் ஒரு கைப்பிடி அரிசி கொடுத்து உலையில் போடச் சொன்னார். அரிசி பருப்பு காய்கறி பணம் ஆகியவற்றை எடுத்து அவர் பைகளில் போட்டார்.

இதோ பாருங்க வருஷா வருஷம் திதி கொடுக்கிறது ரொம்ப விசேஷம். நம்ம ஒரு வருஷத்துக்கு கொடுக்கிற திதி அவாளுக்கு ஒரு நாள் சாப்பாடு. நம்மோட முன்னோர்கள் எல்லோரும் நாம கொடுக்கிற திதியை சந்தோசமா ஏத்துக்கிட்டு நம்மல ஆசீர்வாதம் பண்ணுவாங்க . அவாளோட ஆசீர்வாதம் நம்மளை வாழவைக்கும். சரி சாப்பாடு தயார் ஆனதும் காகத்துக்கு படைச்சுட்டு சாப்பிடுங்க.
இந்தா தம்பி இதையெல்லாம் கொண்டு போயி கால் படாத இடத்துல போட்டு வந்திரு . ஏதாவது தண்ணி இருக்கிற இடமா போட்டா ரெம்ப நல்லது. போட்டுட்டு திரும்பி பாக்காம வந்திருங்க. யாராவது அவரு கூட போங்க. அப்ப நான் கிளம்புறேன்.

வீட்ல பெண்களெல்லாம் சமையலில் கவனம் செலுத்த ஆண்கள் அரசியலிலும் நாட்டு நடப்பிலும் பேச்சை வளர்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்பாவைப்பற்றியும் அவ்வப்போது பேச்சு அடிபட்டது. அப்பாவைப் பற்றி பேச்சு எழும் போதெல்லாம் எனக்கு அவரது கம்பீர தோற்றம் கண்முன் வந்து நிற்கும் . என்னால இன்னும் மறக்க முடியலை . என்ன செய்ய!.

ஏய் …வசந்தி என்ன பண்றே …பாயாசத்தே கொஞ்சம் பாரு… புடிச்சிற போகுது. போதும்னா எறக்கிவச்சிரு. வாசனை வர்ற மாதிரி தெரியுது.

சரிம்மா …என்று அடுக்களையில் நுழைந்தாள் வசந்தி.

காகங்கள் கரைந்து கொண்டே வீட்டின் மதில் சுவர்களில் வந்து அமர்ந்திருந்தன. காகங்கள் நமது மூதாதையர்கள் என்பது ஐதீகம். அப்படியென்றால் நமது மூதாதையர்கள் நம்மை கண்காணித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்களா?. ஒரு நாளைக்கு எத்தனை காக்கா நம்ம வீட்டு கூரையில வந்து உக்காருது. மூதாதையர்கள் ஏன் காகமாக வந்து பிறக்க வேண்டும். ஒட்டு மொத்த மக்களின் மூதாதையரின் எண்ணிக்கையை விட காகங்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருக்கிறதே?. இன்று இங்கு வந்து உணவு அருந்திய காகமே நாளை பக்கத்து வீட்டுக்கும் செல்கிறதே. காகம் மூதாதையர் என்று சொன்னால் இன்று நமது மூதாதையர் நாளை எப்படி வேறொருவருக்கும் மூதாதையர் ஆவார்.
ஒரு குடும்பத்துக்கு ஒரு காகமா ? கூட வரும் காகமெல்லாம் அவர்களின் நண்பர்களா? எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.

இலையை இரண்டாக கிழித்து அதில் சாதம் சாம்பார்,ரசம், கூட்டு,பொரியல்,மோர், அப்பளம், பாயாசம் , என்று அனைத்து வகைகளையும் வைத்து மதில் மேல் வைத்தவுடன் ஒரு காகம் வேகமாக பறந்து வந்து அப்பளத்தை கொத்திக் கொண்டு போனது. இதை சன்னல் வழியாக ஒளிந்திருந்து அனைவரும் வேடிக்கை பார்த்தனர் .

சாப்பாடு எடுத்தாச்சு ….சாப்பாடு எடுத்தாச்சு…என்று கூப்பாடு போட்டனர்.
நம்மளை காக்க வைக்க கூடாதுன்னு உடனே வந்து சாப்பிட்டுட்டு போயிட்டாக.
இந்த காக்கா எங்க மாமியா மாதிரி இருக்கு …அவுக இப்படித்தான் மொதல்ல அப்பளம் சாப்பிடுவாக.

பாவம் …மாமியான்னு நெனைச்சு அப்புறமா கல்லகில்ல விட்டு எறிஞ்சுராதே. சீனாதான்னா ஜோக் அடித்தார்.

அப்புறம் என்ன சாப்பிட வேண்டியது தானே ?

அனைவருக்கும் உணவு பறிமாறப்பட்டது.

சாப்பிடும் போதே முகுந்தன் கேட்டான் . காக்காயை நமது முன்னோர்கள்ன்னு சொல்றாங்க அதே சமயம் காக்கா சனீஸ்வர பகவானுக்கு வாகனம்னு சொல்றாங்க. இது எப்படி?
டேய் …டேய் …சாப்பாடெ பாத்து சாப்பிடு. ஒரு குரல் அதட்டியது.

பதில் சொல்ல முடியலைன்னா இப்படித்தான்.

ஏன்டா …முகுந்தா நம்ம சூரியன் 149,600,000 கிலோ மீட்டருக்கு அப்பால இருந்து நமக்கு ஒளியை கொடுக்கலையா . அந்த சூரிய வெளிச்சத்தையும் வெப்பத்தையும் வச்சுக்கிட்டு இந்த பூமியில உயிரினம் வாழலையா . இதையெல்லாம் நாம தினமும் நெனைச்சுப் பாக்கிறோமா ? . இல்லையே .

எப்பவாவது வெயில் கொளுத்துச்சுன்னா, அப்பப்பா என்ன வெயிலுன்னு சொல்லி சமாதானப் படுத்திக்கிறோம் .என்ன செய்ய முடியுது. எல்லாத்துக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கும்டா. எல்லாமே மனிதனின் மனசை நல்வழிப்படுத்துறதுக்காகவும் , மனிதப்பிறவி புனிதப்பிறவிங்கிறதை ஞாபகப்படுத்துறதுக்காகவும் தான் சாஸ்த்திரங்களும் சம்பிரதாயங்களும். இல்லைன்னா நமக்கும் விலங்குகளுக்கும் என்ன வித்தியாசம் இருக்கும் . விலங்குகளாவது அதனதன் விதிமுறைகளை மீறாது. இயற்கையின் நியதிப்படிதான் வாழ்கிறது. மனிதன் அப்படியல்ல அவனுடைய சௌகரியத்துக்கு தக்கபடி விதிகளை மாற்றிக்கொள்வான் . அவ்வாறு அவன் விருப்பப்படி நடக்கத்தொடங்கினால் மனிதன் மனிதனாக இருக்க மாட்டான் அதனால்தான் மனிதனுக்கு சடங்குகள் சம்பிரதாயங்கள் தேவைப்படுகின்றன. என்றார் சீனாதானா.

இந்த 149,600,000 கிலோமீட்டரை கடந்து ஒளி சுமார் 8 நிமிசத்துல பூமியை வந்தடையுதாம். அப்போ இறைவன் கூப்பிட்ட உடனே வரனும்ன்னா எவ்வளவு வேகத்துல வரனும் பாத்துக்கோ…ஏன்னா அவரு நம்ம பக்கத்துலயும் இருக்கலாம் இல்ல இந்த ப்ரபஞ்சத்துல நம்ம சூரியகுடும்பத்துக்கு அப்பால எந்த இடத்திலேயும் இருக்கலாம். நம்ம அருகில் உள்ளவனும் மிக தொலைவில் உள்ளவனும் அவனே.

பேசாமெ சாப்பிடுறீங்களா…சாப்பிடும் போது என்ன பேச்சு . பாட்டி அதட்டினாள்.

நினைவு நாள்ல அவுங்களை நினைச்சு மௌனமா இருக்கிறதைவிட்டுட்டு அதைப்பத்தியே தர்க்கம் பண்ணிண்டு இருக்கேளே .

அப்போ பேசாமெ எல்லோரும் சாப்பிடாமெ வெரதம் இருந்துருக்கலாமே என்னத்துக்கு வடை பாயாசத்தோட சாப்பாடு.

அடேய் முகுந்தா …இந்த சாப்பாடெல்லாம் அவுகளுக்கு . அவுக பேரைச்சொல்லி அவுகளுக்கு படைச்சுட்டு நாம சாப்பிடுறோம் .உனக்கு எப்பத்தான் புத்தி வரப்போகுதோ. பக்திமானாட்டம் விழுந்து விழுந்து சாமி கும்பிடுறே ஆனா கேள்வியெல்லாம் குதர்க்கமா கேக்குறே.

கேள்வி கேக்க கேக்க தான் பாட்டி அறிவு வளரும்.

கேள்விதான் கேக்குறேயே தவிர அறிவு ஒன்னும் வளந்த மாதிரி தெரியலையே .

நான் கேக்குற கேள்விக்கு உன்னாலே பதில் சொல்ல முடியுதா? முடியலையே . அங்கேதான் அறிவு இருக்கு . அறியாம கேக்குற கேள்விக்கு தான் உன்னால பதில் சொல்ல முடியும் . அதுவும் ஓங்கிட்ட அறிவு இருந்தா.

என்னடா குழப்புறே…

சரிவுடு பாட்டி…

வீட்டின் கூரை வழியே வருகிற சூரிய வெளிச்சத்தின் வழியாக வரும் ஒளியில் எப்படி சிறுசிறு தூசுகள் மிதப்பது தெரிகின்றனவோ அதே போல கோடி கோடி கோள்களும் நட்சத்திரங்களும் சூரியன்களும் அண்டவெளியில் மிதக்கிறது என்று திருவாசகம் சொல்கிறது விஞ்ஞான கருவிகள் இல்லாத காலத்தில் எப்படி சொல்ல முடிந்தது. இன்று அறிவியலும் இதைத்தான் ஆராய்ச்சிக்குப்பின் சொல்கிறது. இது உனக்கு தெரியுமா பாட்டி.

வேதகாலங்கள்ல ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்துக்கு நினைத்த மாத்திரத்தில் செல்லும் ஆற்றல் பெற்ற மனிதர்கள் இருந்தார்கள் அவர்களின் அறிவுக்கு தக்கபடி. அன்று ஆற்றலும் அறிவும்தான் பிரதானம். இன்னைக்கு வசதியுள்ளவன் பைக்கில போறான் .இன்னும் வசதியுள்ளவன் கார்ல போறான், அதைவிட வசதியுள்ளவன் ஏரோப்பிளேன்ல போறான் , அறிஞன் ராக்கெட்ல போறான் . இது போலத்தான் அந்தக்கால மனிதர்களும் தனது புத்தியையும் மந்திர தந்திர சக்திகளையும் பயன்படுத்தி ஆத்ம பயணம் செய்தார்கள் . அவர்கள் அறிந்தவற்றை எழுதி வைத்து சென்றார்கள் . அதே மந்திர எந்திர தந்திர சக்திகளை வேறு வகையில் இன்று பயன் படுத்துகிறோம். காலம் மாறும் போது கருத்தும் மாறும்ல .

எப்படி பாட்டி இதெல்லாம் தெரிஞ்சு வச்சுருக்கே …

எங்களுக்கு அறிவியலும் தெரியும் ஆண்மீகமும் தெரியும் . உன்னையை மாதிரி ஒன்னைப்புடிச்சுகிட்டு இன்னென்னை விடுறவ கிடையாது . எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுக்கணும்.

பிரபஞ்சத்துக்கு உருவம் சொல்ல முடியுமா …வினாடிக்கு விநாடி மாறிக்கிட்டு இருக்கும். எங்கே மாற்றம்ன்னு ஒன்னு நடந்தாலும் அதனோட தொடர்ச்சி மெல்ல மெல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்திக்கிட்டுத்தான் இருக்கும் மாற்றம் நம்மை தொடுவதற்கு பல ஆண்டுகள் கூட ஆகலாம்.

சரி பாட்டி …திதி கொடுத்தோமே …இன்னேரம் அவங்க வந்து சாப்பிட்டுருப்பாங்களா …

அட கிறுக்கா…எப்ப நீ அவங்களுக்காக திதி கொடுக்கனும்னு ஏற்பாடு பண்ணினாயோ அப்பவே வந்து காத்திருப்பாங்க …எல்லாத்தையும் ஏத்துக்கிட்டு இன்னேரம் அவங்க எடத்துக்கு போயிருப்பாங்க.

ஒரு சிலருக்கு முப்பது நாப்பது வருடம் தொடர்ந்து திதி கொடுக்கிறாங்களே …அது எப்படி? அவங்களுக்கெல்லாம் மறு பிறவி கிடையாதா ? மறு பிறவி எடுத்தவங்களுக்கு ஏன் தொடந்து திதி கொடுக்கனும். முப்பது நாப்பது வருசமா வேறெ பிறவி எடுக்காமலா இருப்பாங்க . அப்ப எதுக்கு தொடர்ந்து திதி கொடுக்கனும்.

மறுபிறவி எடுத்துட்டாங்களா இல்லையான்னு நம்மளாலே எப்படி சொல்ல முடியும் . அவங்கவங்க கர்ம வினைப்படி பிறவி எடுப்பாங்க. நீ ஒரு நாளைக்கு கொஞ்சம் அவங்களுக்காக உன்னுடைய நேரத்தையும் பணத்தையும் செலவு செய்யப் போறே அதை தவறாது செய்ய வேண்டியது தானே . இதனாலே என்ன கொறைஞ்சு போயிறப் போறோம் . ஒரு வேளை அவங்க பிறவி எடுக்காமல் இருந்தா , அவங்களை பட்டினி போட்டது போல ஆகாதா ? ஒவ்வொரு திதியின் போதும் முன்னோர்கள் எல்லோம் வர்றாங்கன்னு சொல்றாங்களே …அதில வர்றவங்க அனுபவிச்சிட்டு போறாங்க . இதற்கு மேலும் நம்மளை பெத்தவங்களை வருசம் ஒரு தடையாவது நினைக்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது இல்லையா ? இந்த மாதிரியான ஐதீகங்கள் இல்லைன்னா காலப்போக்கில வாழ்க்கைக்கு அர்த்தமே இல்லாமே போகும். மூச்சுவிடாமல் பாட்டி பேசினாள்.

நல்லா பேசுற பாட்டி …ஆனா நம்பத்தான் முடியலை.

வாழ்க்கையிலே நுணுக்கமான விசயங்கள் …பெரிய விசயங்கள் எல்லாம் நம்ப முடியாததா இருக்கும்…நாம நம்பக் கூடிய விசயங்கள் சில நேரம் நம்பக் கூடாததா , நம்ப முடியாததா இருக்கும் . ஏமாற்றம் தரும்.

கடவுள் இருக்கார்னு நம்பிக்கையோட இருந்து கடைசி கால கட்டத்தில கடவுள்ன்னு ஒன்னு இல்ல பொய்தான்னு தெரிஞ்சா , கடவுள் இருக்கார்ன்னு நம்புனவனுக்கு பெரிய பாதிப்பு ஒன்னும் இல்ல . கடவுள் இல்ல இல்லன்னு சொல்லி கடைசி காலத்துல கடவுள் இருக்கார்ன்னு தெரிஞ்சா அவனுக்கு இதைவிட ஏமாற்றமும் துக்கமும் எதுவும் இல்ல. அதனால நம்பிக்கை வைக்கிறது தவறு இல்ல மூட நம்பிக்கை மட்டும் வைக்க கூடாது.

நம்மை உருவாக்கி வளர்த்து , பாராட்டி சீராட்டி, மனிதனாக்கிய பெற்றோரை வருடத்தில் ஒரு நாள் நினைத்து திதி கொடுப்பதில் தவறில்லை . அது அவர்களுக்கு போய் சேருகிறதோ இல்லையோ , பொய்யோ… நிஜமோ… மூட நம்பிக்கையோ…அவர்களை குடும்பத்தினர் அனைவரும் நினைத்து வணங்க ஒரு சந்தர்ப்பமாக அமைகிறது அல்லவா அது நிஜம்தானே! பாட்டி முகுந்தனைப்பார்த்து கேட்டாள்.

படிப்பறிவில்லாத பாட்டியின் விளக்கம் முகுந்தனை சிந்திக்க வைத்தது.

புத்தாண்டு வாழ்த்து...

2009-04-13T09:35:00.000-07:00

அன்பு பொங்கும் ஆண்டாய்
ஆறுகள் இணையும் ஆண்டாய்
இதயம் நிறையும் ஆண்டாய்
ஈகை பெருகும் ஆண்டாய்
உண்மை வளரும் ஆண்டாய்
ஊக்கம் பிறக்கும் ஆண்டாய்
எங்கும் வளர்ச்சியடைய
ஏழை உயர்ச்சியடைய
பொங்கும் மகிழ்ச்சிக்கடலில்
பூவின் அழகைப்போல
எங்கும் மக்கள் வாழ
என்றும் வாழ்த்தும் என் உள்ளம்.

அன்பர் கண்டிணங்கு. ( குருமதிமாலை )

2009-03-26T23:12:00.000-07:00

சட்டமுந் தவிர்த்திறைவன்
கட்டளைகடந்து கூடாத்
துட்டரோடுகூடி யாடுறாய்-வயோதிகத்தில்
கெட்டலைந்து மாண்டுபோகுவாய்.

கருத்துரை :- இறைவனிட்ட கட்டளைகளையும் உனக்கியல்பாயுள்ள
விதிகளையுந் தவிர்த்து கயவர்களோடு கூடினால், நீ தள்ளாடிய காலத்தில் தட்டுத்தடுமாறி கெட்டழிந்து போகுவாயென்பதையுணர்ந்து, உத்தமர்களைக்கண்டு உறவாடு!

அப்பாவா…தாத்தாவா

2009-02-28T09:27:00.000-08:00

அமர்நாத் மாடியில் ஜன்னல் அருகே அமர்ந்து ரோட்டை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ரோட்டை வேடிக்கை பார்ப்பது போலத்தான் தோன்றும் ஆனால் குடோனில் என்ன நடக்கிறது என்று அறிந்து கொள்ளவே அப்படி அமர்ந்திருப்பார். தவிட்டு சந்தை , திரௌபதியம்மன் கோவில் வீதி களைகட்டியிருந்தது.காய் கறி வியாபாரம் சூடு பிடிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. லாரிகளில் இருந்து சரக்குகளை இறக்கி கொண்டிருந்தனர். தெற்குமாரட் வீதியும் மஞ்சனக்கார தெருவும் லாரி ஆபீசுகள் நிறைந்திருக்கும் பகுதி.

வளையல் காரத்தெரு மற்றும் அதை சுற்றி உள்ள கடை வாசலில் சரக்குகளை இறக்கி வைத்து விட்டு லாரிகள் நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. லாரி டிரைவரும் சுமட்டு தொழிலாளிகளும் பரபரப்பாக திரிந்தனர் . சேல்ட்டாக்ஸ் வாகனம் சுற்றி சுற்றி வந்தது. மார்வாடிப் பையன்கள் கடையைத்திறந்து சரக்குகளை உள்ளே எடுத்து வைத்தனர்.

இது வழக்கமாக நடக்கும் விசயம்தான் அந்தப்பகுதியில். பொழுதுவிடிவதற்குள் சரக்கை இறக்கி அந்தந்த கடைகளுக்கு சென்று சேர்த்துவிட வேண்டும் , இதற்காகவே லாரி ஆபிசுகளில் இரவு வேலைக்கென்று ஆட்கள் தயாராக இருப்பர்hகள் . அவர்களுக்கு மற்றவர்களைக் காட்டிலும் வருமானம் அதிகம். மார்வாடி கடைக்காரர்கள் மத்தியில் இவர்களுக்கு நல்ல மரியாதை இருக்கும் . ஏனென்றால் அவர்களுக்கு வரும் சரக்கின் விபரங்களெல்லாம் இவர்களுக்கு நன்கு தெரிந்திருக்கும் .

மற்ற அலுவலர்களெல்லாம் ஒன்பது ஒன்பதரை மணிக்கு ஆபீசுக்குள் நுழைவார்கள் .
அமர்நாத் மெதுவாக மூண்றாவது மாடியிலிருந்து இறங்கி இரண்டாவது மாடிக்கு வந்து அவரது இருக்கையில் அமர்ந்து கொள்வார். அமர்நாத்துக்கு குட்மார்னிங் சொல்லிவிட்டு அவரவர் இடத்துக்கு செல்வர்.

தாமதமாக வந்து என்ன காரணம் சொன்னாலும் காதில் வாங்கிக் கொள்ள மாட்டார்.
அவன் பயந்து போய் கொஞ்ச நேரம் இங்கே நின்று விட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்து விடுவான். அமர்நாத் திரும்பிக்கூட பார்க்கமாட்டார்.

அமர்நாத்ஜி குட்மார்னிங்…சிங் வாயில் எதையோ ஒதுக்கிக் கொண்டெ வந்தான் . உதட்டின் ஓரமாக சிவப்புக்கோடு போட்டிருந்தது. துடைத்துக்கொண்டான்.

க்யா…ஹாலு…பாம்பே காடி ஆகயா…

ஆகயா…பையா …ஆகையா…செக்போஸ்ட்மே மால் பக்கட்லியா…

க்யா…போல்றா…

ஆமா…சிங்கு…லெட்டர் கொடுத்து அனுப்பிருக்கு. கூப்பிட்டு பேசிட்டேன் . ரிலீஸ் பண்றேன்னு சொல்லிட்டாங்க.

அச்சா…பேப்பரை விரித்துப் பார்த்தான்.

சிங்கு இன்னிக்கு வீர்சந் மார்க்கெட்டிங் போகனும் .போயி அந்த க்ளைம்மை எப்படியாவது செட்டில் பண்ணிறனும் . மொதலாளி கன்னாபின்னான்னு கத்துறார்.

அந்த பேப்பரெல்லாம் ரஞ்சனி டேபிள்ல இருக்கு ஆனா ரஞ்சனியை இன்னும் காணலை.

அமர்நாத் இனடர்காமில் அழைத்தார், டேய் வாசன்… ரஞ்சனி வந்தாச்சா பாரு.

இன்னும் வரலை சார்…

ஈ லட்கிக்கோ க்யா ஓகயா? அமர்நாத் தனக்குத்தானே கேட்டுக் கொண்டார்.

குச் போலா நஹி ?… சிங் கேட்டான்

இல்ல சிங்கு…வேலைக்கு வரும் போது அதை இதை சொல்லி வர்றாங்க , வந்து கொஞ்ச நாளில்லயே மாறிறாங்க. இந்த ரஞ்சனில்லாம் சுத்தமா மாறியாச்சு.

போன் கர்தோ…

போன் உட்டாத்தா நஹி ஹை… க்யா லட்கி லோக்! செல்போன் ஹேன்ட் பேக் கா அந்தர் ரஹ்ஹி ஓஹி

டீகே சோடுதோ…ஆ ஜாயகா

டெலிபோன் மணியடித்தது.

ஹலோ…சிங் பேசுறேன்…

நான் ரஞ்சினியோட மாமா பேசுறேன் . அப்பா இறந்து போயிட்டார் அதனால ரஞ்சினி வரமாட்டா மேனேஜர்கிட்டே சொல்லிடுங்க.

க்யா… அமர்நாத்ஜி ரஞ்சினியோட அப்பா மர்கயா ன்னு சொல்றாங்க.

வீர்சந் மார்க்கெட்டிங் சோட்தோ… ஆஜ் ரஞ்சினி கர் ஜாவோ…புறப்படு சிங். அப்படியே மாதவனைக் கூப்பிடு . அவனுக்குத்தான் புதூர் ஏரியா நல்லா தெரியும்.

இன்டர்காம் முனகியது.

மாதவன்…

நான் சிங்

சொல்லு சிங்

ரஞ்சினிக்கு அப்பா இறந்து போச்சு உடனே நீ நானு மேனேஜர் மூணு பேரும் போறதா பிளான் சீக்கிரம் அமர்நாத்ஜி ரூமுக்கு வா.

நமஸ்கார் அமர்நாத்ஜி

வா மாதவா

புதூர் போயிருக்கியா?

போயிருக்கேன்.

ரஞ்சினி வீடு தெரியுமா?

வீடு தெரியாது ஆனா இருக்கிற ஏரியா தெரியும் .

எந்த ஏரியா?

கற்பக விநாயகர் காலனி

அப்படியா?

அப்புறம் என்ன சிங்கு புறப்பட வேண்டியது தானே! கீழே கனகராஜ்ட்டெ விசயத்தை சொல்லிட்டு சீக்கிரம் வா.

மூவரும் ஆளுக்கொரு பைக்கில் புதூர் நோக்கி போய்க்கொண்டிருந்தனர். கோரிப்பாளையம் வந்ததும் அமர்நாத் பைக்கை நிறுத்தினார்.

என்ன அமர்நாத்ஜி ஏன் நின்னுட்டீங்க.

வெயில் மண்டையைப் பிளக்குது மாதவா …ஒரு கூல்ட்ரிங்ஸ் குடிச்சுட்டு போகலாம்.

மூவரும் கூல்ட்ரிங்ஸ் குடிக்க சிங் பணம் கொடுத்தான்.

புதூர் கற்பக விநாயகர் காலனி இதுதான். மாதவன் சொன்னான்

பெரிய ஏரியாவா இருக்கே. இதல எப்படி வீடு கண்டு பிடிக்கிறது மாதவா. ஒன்னு செய்யி மாதவா நீ மட்டும் போயி முதல்ல வீட்டை கண்டு பிடி அதுவரைக்கும் நாங்க ரெண்டு பெரும் இங்கெ மாலை வாங்கிக்கிட்டு இருக்கோம். மாலையில்லாமெ எப்படி போறது.

அப்ப ஒன்னு செய்யுங்க சார் நான் வீட்டை கண்டு பிடிச்சதுக்கு அப்புறம் மாலை வாங்கிக்கலாம் .

அதுவும் சரிதான் மாதவா… நானும் சிங்கும் இங்கேயே இருக்கோம் .

மாதன் ஒவ்வொரு சந்தாக நுழைந்து ரஞ்சினி பேரையும் அவள் அப்பா பேரையும் சொல்லி கேட்டான் . நீண்ட தேடுதலுக்குப் பிறகு ஒரு பெண் வீட்டைக்காட்டினாள்.
அந்த வீடு மிகவும் அமைதியாக இருந்தது . யாரும் அங்கே இறந்து போனதற்கான அடையாளம் ஏதுமில்லை. அந்தப்பெண்ணிடம் ரஞ்சினியின் வீடு தானே இது என்று நன்றாக உறுதி செய்து கொண்டான்.

ஏங்க அந்தப் பொண்ணு தெற்குமாரட் வீதில ஒரு கம்பெனில வேலை செய்யுது அவ அப்பா ரயில்வேல்ல வேலை பாக்குறார் சரியாங்க . அந்த வீடுதாங்க இது என்று அடித்து சொன்னாள்.

மாதவன் அதற்கு மேல் ஒன்றும் பேசாமல் அமர்நாத் இருக்குமிடம் நோக்கி சென்றான்.
சார் …வீடு கண்டு பிடிச்சுட்டேன் . ஆனா அங்கே யாரும் இறந்த மாதிரி தெரியல.

என்னடா இது…ஏய் சிங்கு டெலிபோன்ல என்னப்பா சொன்னாங்க. நீ சொன்ன மாதிரி எதுவும் இல்லையாமெ…இப்ப என்ன செய்யுறது. சரி…வா …சிங்கு எதுக்கும் வீட்டுக்குப் போயி பாப்போம் . மாலையும் வேண்டாம் மண்ணாங்கட்டியும் வேணாம். மொதல்ல வீட்டைப் போயி பாப்போம் . மாதவா முன்னால போ.

ரஞ்சினி வீட்டருகில் வேப்பமரத்தடியில் பைக்கை நிறுத்திக் கொண்டிருக்கும் போது
அவள் வீட்டுவாசலில் ஆட்டோ வந்து நின்றது . அதில் ரஞ்சினியும் ஒரு பையனும் ஏறி அமர ஆட்டொ வேகமெடுத்தது. ரஞ்சினி…ரஞ்சினி…மூவரும் அழைத்தனர். ஆட்டோ மறைந்து போனது.

சரி வா…சிங்கு வீட்ல போயி விசாரிப்போம் வேறு யாராவது இருக்கலாம்ல. அருகில் சென்ற போது கதவில் பெரிய பூட்டு தொங்கியது. பெருத்த ஏமாற்றத்தை கொடுத்தது.
மூவருக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை.

சிங்கு போன்ல கேட்டது சரியில்லையா…ரஞ்சினி ஏமாத்துறாளா…இறந்தவரெ வேறு எங்காவது வச்சுருக்காங்களா!. சரி …எப்படி இருந்தாலும் ஆபிஸ_க்கு வரணும்ல.
அமர்நாத் தனக்கு தாமே சமாதானம் செய்து கொண்டார்.

மறு நாள் காலையில் மூவரும் காத்திருந்தனர் ரஞ்சினியின் வருகையை எதிர் பார்த்து
வழக்கம் போல ஒன்றும் நடவாதது போல ஆபீஸ_க்குள் நுழைந்து குட்மார்னிங் சொன்னாள்.

ரஞ்சினி…

எஸ்ஸார்…

உங்க மாமா போன் செய்து அப்பா இறந்து போயிட்டார்ன்னு சொல்ல நாங்க பதறிப்போயி மூணு பேரும் உங்க வீட்டுக்கு வந்தோம் . அப்பதான் நீ ஆட்டோல ஏறி போறே . கூப்பிட்டு பாத்தோம் திரும்பிக்கூட பாக்கல. என்ன இதெல்லாம். அமர்நாத் அதட்டலாக பேசனார்.

ரஞ்சினியின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் கொட்டியது…

சார்;;;;;… அப்பா நல்லா இருக்கார் சார்.

அப்போ யாரு இறந்தது …உங்க மாமா அப்படித்தானே சொன்னார்.

இறந்தது என்னுடைய தாத்தா சார்…எங்க மாமாவுக்கு அப்பா. ரஞ்சினி தேம்பி தேம்பி அழுதாள்.

டேய் …சிங்கு …எல்லாம் உன்னாலே …போன்ல தெளிவா கேக்க வேணாமா!. எங்கே சிங்கு .

சிங்…சிகரெட்டை பற்றவைத்துக்கொண்டே படிக்கட்டில் இறங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

தை… ஒரு கதை

2009-01-18T02:14:00.000-08:00

கதை படித்தேன் …அதில் எதைச்சொல்ல…இதைச் சொல்லவா? அதைச் சொல்லவா …
பாவம்…பேதையவள் போதை தலைக்கேறி பாதை தடுமாறிப்போனாள். சிதைக்கப்பட்டு சிலையாகிப்போனாள். வதைக்கப்பட்டவளாய் வாடிப்போனாள்.

கீதை சொல்கிறது கடமையைச்செய் பலனை எதிர் பார்க்காதே என்று . இராமாயணம் சொன்னது சீதையின் தைரியத்தை . விதையொன்று போட சுரையொன்று முளைக்குமா?.
இவையெல்லாம் ஏட்டில் படிக்க இனபமாய்த்தான் இருக்கும்.

உதைக்க ஓடி வருகிறான் . தையல் தையல் மிஷினில் தைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.
பதைபதைத்து திரும்புகிறாள். நத்தை தன் கூட்டில் அடங்குவது போல் முடங்குகிறாள்.
உன்னை மேதையென்று நினைத்தாயோ என்று காதை திருகுகிறான். வித்தைக்காரனைப்போல்
மேலும் கீழும் குதிக்கிறான்.முத்தை மூழ்கி எடுப்பது போல் முகத்தில் விழியை உற்று நோக்குகிறான்;.

சொத்தையெல்லாம் அழித்து விட்டாயே என்று கத்துகிறாள் . அந்த அத்தை மகள் மெத்தையிலே சின்ன செத்தையைப் போல் சென்று சரிகிறாள். கத்தை கத்தையாக எத்தனை செலவு செய்தேன் உனக்காக என்று அரட்டுகிறாள். கண்டதை கவரும் கள்வன் என்று தெரியாமல் போனது . தொட்டதை விட்டவனும் கெட்டதை தொட்டவனும் உருப்பட்டதில்லை . எங்காவது ஒளிந்து போ என்றாள் .

வருவதை அறியாது செலவு செய்தாய் தருவதை சேமிக்க தவறிவிட்டாய் . நாம் பிரிவதை யாராலும் தடுக்க முடியாது. என் நெஞ்சில் எரிவதை எப்படி நான் சொல்வேன் என்றான்.
முறத்தைக் கொண்டு புலியை விரட்டியத்த வீர தமிழகத்தை சேர்ந்த தாய்தானே உன்னைப் பெற்றெடுத்தாள். உன் கரத்தை பிடித்த இது நாள் வரை எத்தனை கஷ்டங்கள் பட்டிருப்பேன்.
உன் நிறத்தை கண்டு மயங்கிவிட்டேன். அப்போது மனதைக் காண மறந்துவிட்டேன்.;

வானத்தையே கண்டு நடந்த நான்; அவமானத்தை நினைத்து பூமியைக் கண்டு நடக்கிறேன். தானத்தை தாராளமாக வழங்கினேன். அது தவறென்று சொல்கிறாய். பாவத்தை போக்க அதைவிட வேறு என்ன இருக்கிறது. சோகத்தை சுமந்து திரிகிறேன் . என் தாகத்தை நீ கண்டு கொள்ளவில்லையே . மேகத்தைப் போல அழுகிறேன் …நாம் பிரிவதை நினைத்து. என்றான்.

கந்தையாகிப் போனால் மாதர் கட்டுவதில்லை. இதில் விந்தையென்ன இருக்கிறது நீ என்னை விட்டு விலகிச் செல்ல நினைப்பதிலே. பாகத்தைப் பிரித்து கொடு என்று பக்குவமாய் கேட்டாயே என் தந்தையிடம். நாகத்தை விட கொடிய நயவஞ்சகன் நீயல்லவா! . உன் வியூகத்தை நானறிவேன் . உன் விவேகத்தை நீயே கொன்றுவிட்டாய். வேகத்தை குறைத்துவிட்டு நிதானத்தை கடைப்பிடித்துப் பார் அப்போது தெரியும் அத்தனையும் நீதான் பித்தனைப் போல் செய்தாயென்று. பதிலடி கொடுத்து பந்தெனப் பாய்ந்தாள்.

நானத்தை விட்டு உன்னை நாடி வந்தேனே . பானத்தை ஏற்ற பறவையானேனே. மனத்தில் ஊனத்தை ஊடுருவ செய்துவிட்டாயே!. உள்ளதை உள்ளபடி உரைத்திருந்தால் உணர்வில் உன்னோடு சேர்ந்து நானும் கலந்திருப்பேன். தாரத்தை புரிந்து கொள்ள தகுதியில்லா உனக்கு உன் வீரத்தை காட்டும் மீசையெதுக்கு. பாரத்தை சுமப்பவனே மனிதன் அதில் வாழ்க்கை தூரத்தை காணாது வாழ வேண்டும் . தர்க்கத்தை விட்டுவிடு வாழ்வில் சொர்க்கத்தை காண வழிவகுக்கும். என் கோலத்தை பார்த்தாயா இன்று இதற்கு நான் என்றும் காலத்தை குறை சொல்ல மாட்டேன். காதலென்று சொல்லி கண் மூடி நடந்து வந்து காலம் கடந்து விட்டது. விழித்து பார்க்கையில் படுபாதாளம் . விளிம்பில் இருக்கும் என்னை உன் விரல் நீட்டி தள்ள தவமிருக்கிறது. உரத்தை போட்டு ஒரு மரத்தை நட்டாலும் பிறருக்கு பலன் கொடுத்திருக்கும் இந்நேரம். புத்தகத்தை புரட்டிப்பார்க்காத உனக்கு என் ஜாதகத்தை பார்க்க வேண்டுமா?. வேண்டாம் காலம் கடந்துவிட்டது. கறாராகப் பேசினாள்.

வெட்டியதை ஒட்டினாலும் ஒட்டியதை வெட்டினாலும் தழும்புகள் மறைவதில்லை. ஈரத்தைக்கண்டு எருமை அஞ்சாது. காரத்தை இழந்தாலும் மிளகாய் பெயர் மாறுமா? ஆனாலும் நீ பேசுவதைக் கேட்கையிலே நான் ஆடாவிட்டாலும் என் சதை ஆடுகிறது. தடுமாற்றத்தை தவிடு பொடியாக்கி உன்னுள் மாற்றத்தைக் கொண்டு வா . ஏமாற்றத்தை எங்காவது ஒளித்து விடு . முன்னோர்கள் வாழ்ந்ததை நினைத்துப்பார். சொந்தத்தையும் பந்தத்தையும் எப்படி அனைத்து சென்றார்கள். வார்த்தைகளால் மட்டும் வாழ்ந்துவிட முடியாது. மற்றதையெல்லாம் ஒருவன் மறந்தாலும் தான் கற்றதை யாராலும் மறக்க முடியாது. தான் விற்றதை அதிக விலை கொடுத்து வாங்கலாமா! . புத்திசாலியாய் இரு என்று தான் சொல்கிறேன் . இறைவன் கொடுப்பதை யாராலும் தடுக்க முடியாது ,அவன் எடுப்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது. இறைவன் விட்ட வழி நாமாக ஏன் பிரிய வேண்டும் . என்றான்.

பாதை தடுமாறி போதை தலைக்கேறி வந்து வாழ்ந்தும் இன்னும் யார் யாரை திருத்த வேண்டும் என்ற நிலையில் உள்ளோம் . உள்ளத்தை பகிர்ந்து கொண்டால் அன்பு வெள்ளத்தைப் போல் பெருக்கெடுக்கும் . அது வாழ்க்கைக்கு நல்ல உருகொடுக்கும் .
வாழ்வில் சேதத்தை பற்றி சிந்தியாது வாழ்வின் மீதத்தை பற்றி சிந்தித்திரு. சரி …நடந்ததை மறப்போம் இருப்பதைக் கொண்டு வாழ்வில் நடப்பதை ரசிப்போம். என்றாள்

ஆகா …தூக்கத்துல கதை படிச்சிருக்கோமா…நாளைக்கு தை ஒன்னுல்ல ஊருக்கு போகனும்லன்னு அவசரஅவசரமா எழுந்தேன்.

புகைக்குடி கொடிது

2008-12-15T06:16:00.000-08:00

கஞ்சாவபின் கள்சாராயம்
அஞ்சாமற் குடிப்பவற்கு
பஞ்சமாபாதகஞ் சூழுமே-அவற்றினோடு
எஞ்சியவுயிர் போய்வீழுமே.

கருத்துரை:-

உலகினில் கொடிய மார்க்கமாகிய கஞ்சா, மதுபானம் , சாராயம் , அபினி , இன்னும் பலவிதமான லாகிரி வஸ்துக்களை சாப்பிடுவதனால் , பஞ்சமாபாதகமாகிய வினைகளுஞ் சூழ்ந்து , இறைவனருளற்று , அத்துடன் நாளுக்கு நாள் உயிருங்குன்றி , உடல் வீழ்ச்சியுறுமென்பதை உணர்ந்து தீமையகற்றி , நன்மையை பற்றுவாயாக!

பாதகச்செயல் கொடுங்
காதகனாக்கிடும்.

காலணி

2008-11-08T09:35:00.000-08:00

அணிகலன் ஒவ்வொரு வாழ்க்கைக்கும் இன்றியமையாதது. ஆடை அணிகலன் என்று சொல்வது வழக்கம்.
உடுக்கும் உடை , நகைகள் , கைக்கடிகாரம் மூக்குக்கண்ணாடி, செருப்பு , என்று நாம் எதையெல்லாம் அணிகின்றோமோ அவையெல்லாம் அணிகலன்கள் . அணிகலனில் மற்ற எல்லாவற்றைக்காட்டிலும் ஒன்று மட்டும் மிகவும் வித்தியாசமானது அதுதான் செருப்பு.

உடை உடலுக்கு அழகைக்கூட்டுகிறது , அதே நேரத்தில் மானத்தை மறைக்கிறது. தங்க நகைகள் அழகைத்தருகிறது , கௌரவத்தை கொடுக்கிறது . மூக்கு கண்ணாடி அழகைத்தருகிறது பார்வைத்திறனைத்தெளிவாக்குகிறது. இவற்றையெல்லாம் நாம் தினந்தோறும் தூக்கி சுமக்கின்றோம்.

ஒரு நாள் ஆடையில்லாமல் செல்வோம் என்று செல்ல முடியாது . அணிகலன் என்பதை அணிந்தும் செல்லலாம் , அணியாமலும் இருக்கலாம் . நகைகள் அதிகமாக அணிந்து செல்லம் போது கௌரவம் இருக்கும் அதே போல் ஆபத்தும் இருக்கும் . கைக்கடிகாரத்தை ஒரு நாள் மறந்து கட்டாமல் விட்டு விட்டால் மணிப்பிச்சை கேட்க வேண்டியிருக்கும் . மூக்கு கண்ணாடியை மறந்து வைத்து விட்டு சென்று விட்டால் எவ்வளவு படித்திருந்தும் அடுத்தவரிடம் படிக்க சொல்லி கேட்க வேண்டியிருக்கும் . இவை அனைத்தையும் வெளியில் சென்றுவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தவுடன் பத்திரப்படுத்துகிறோம்.

ஆனால் . இந்த செருப்பு …காலணி என்று சொல்லக்கூடிய அணிகலன் , நம்மை ஏற்றி செல்கிறது . காலுக்கு பாதுகாப்பு கொடுக்கிறது . நடக்கும் போதெல்லாம் மிதி வாங்கும் ஒரே அணிகலன் செருப்புதான் அதன் தேவை முடிந்ததும் எங்காவது மூலையில் உதறி விட்டு விடுகிறோம் . இருந்தும் , நாம் நடக்கும் போது நமக்கு பாதுகாப்பு தர செருப்பு நமது காலை இறுகப்பற்றிக்கொள்கிறது. எத்தனை மிதி வாங்கினாலும் காலை விடுவதில்லை.

கோவிலுக்குள் சாமி கும்பிடும் போது உடலில் எத்தனை அணிகலன் பூண்டிருந்தாலும் ஞாபகத்திற்கு வராது . அங்கே கோவில் வாசலில் கழட்டிப்போட்ட செருப்பின் ஞாபகம் வந்து கொண்டேயிருக்கும். “காலில் போட்டு மிதித்தாலும் கடவுள் சன்னதியில் நினைக்க வைப்பது செருப்பு”

சாமிக்கு கிடாய் வெட்டுகிறார்கள் என்றால் நாத்திகனும் கோவிலுக்கு வருவான் கறி சாப்பிடுவதற்காக.
சுப்பு அழைத்தான் …மச்சான் நாளைக்கு பாண்டி கோயில்ல கிடாய் வெட்டுறோம் எல்லோரும் வந்துருங்க.

சரிடா…மாப்ளே வந்துர்றேன் வாத்துமணி சொன்னான்.

மறுநாள் காலைல வாத்துமணி அரசியல்வாதி போல பாண்டிகோயில் வாசல்ல வண்டியெ நிறுத்திட்டு , வாசல்ல செருப்பை கழட்டி போட்டுட்டு உள்ளே போனான்.

வாடா வாத்து…வாடா மணி…என்று ஏக வரவேற்பு. நேரா பந்திக்கு போயி நல்ல பெரிய இலையா பாத்து உக்காந்துட்டான்.

கறியெ அள்ளி அள்ளி வைக்க திண்ணுட்டு வெத்தலை பாக்கு போட்டு வெளியெ வந்து மாப்ளை அப்ப வரட்டுமா என்றான் வாத்து .

வெளில வந்து பாத்த வாத்துக்கு ஒரே அதிர்ச்சி.
எங்கப்பா…ஏஞ்செருப்பு…மாப்ளை இப்பத்தான்யா முண்ணூத்தி தொண்ணூத்தி ஒம்பது ரூபா தொண்ணூத்தொம்பது பைசாவுக்கு வாங்கிட்டு வந்தேன் . நேரா இங்கதான்யா வர்றேன். களவானிப்பயலுக செருப்பெ களவாடிப்புட்டாங்களே ! .

மச்சான் ஏஞ்செருப்பையும் தொலைச்சுப்புட்டுத்தான் உக்காந்துருக்கேன். வெரமானவங்கெல்லாம் ப்ளாஸ்டிக் பைல செருப்பை கழட்டி போட்டுட்டு கையில வச்சுருக்காங்கெ பாரு . நமக்கெல்லாம் வௌரம் பத்தாது மச்சான்.

வாத்து ஓரமாக ஒதுங்கி நின்றான் . செருப்புக்கு செருப்பு எடுக்காமெ போறதில்ல . எவனாவது சிக்காமலா போவான் .

நீண்ட நேரம் கழித்து ஒருத்தர் வந்தார். செருப்பை கழட்டி போட்டுவிட்டு உள்ளே விறுவிறுன்னு பந்தியை நோக்கி சென்றான் .

வாத்துமணி எங்கோ பாத்துக்கொண்டிருந்துவிட்டு கொஞ்சநேரம் கழித்து பந்தியை நோட்டமிட்டான் . செருப்பை கழட்டி சென்றவர் ஆட்டெலும்பிடம் போராடிக் கொண்டிருந்தார்.

வாத்துமணி மெதுவாக செருப்பு குவியல் அருகில் சென்று பார்த்தான் . கழட்டி போட்டது புத்தம் புது செருப்பு நாணூத்தி முப்பத்தொம்பது ரூபா தொண்ணூத்தொம்பது பைசா …மெதுவா காலில் மாட்டினான் .

பின்னாலிருந்து சத்தம் கேட்டது. யோவ்…கேனத்தனமா இருக்கு இவ்வளவு நேரமா இந்த மாதிரி செருப்புக்குதான்யா காத்துக்கிட்டிருந்தேன் , போய்யா அந்தப்பக்கம் அடுத்து எவனாவது வருவான் அப்ப பாத்து எடுத்துக்கோ .

வாத்துமணி அசடு வழிந்ததுடன் அதிர்ச்சியாகிப் போனான். அடப்பாவிகளா…இதுல கூடவாடா சீனியாரிட்டி!.

காதல் நோக்காகா.

2008-10-31T05:10:00.000-07:00

திண்ணையிலிருந்து வுந்தன்
கண்ணது தெருவிலாடா
என்னன்னமோ கீதம்பாடுறாய்-பலவிதமா
யுன்மனங்கொண்டேதோ நாடுறாய்.

கருத்துரை:-

தெருத் திண்ணைகளில் எதேச்சையாயிருந்தேதோ மனதிலுதயமாகும் வீண்பாடல்களைக் கடவுள் மீது பாடுவது போற் பாசாங்கு செய்து , கண்ணும், மனமும் வீதிகளில் எதையோ காண்கின்றதாக தோற்றமளிக்கின்றதே! ஈதென்ன விந்தை !! இவ்வாறில்லாது நீ இறைவனை ஒருமனதுடனடைய முற்படு.

உருக்கமாயழுது
அருட்கவி பாடு.

பூலோக வைகுண்டம்

2008-10-24T10:02:00.000-07:00

திருப்பதி பூலோகத்தின் வைகுண்டம் பொருத்தமான வார்த்தை. பகவான் வெங்கடாஜலபதி அழைக்காமல் அவரை சென்று தரிசிக்க முடியாது என்று சொல்வார்கள். அதாவது, திட்டமிட்டு திருப்பதி செல்லமுடியாதாம். திடீரென்று இருக்குமாம் திருப்பதி பயணம.; ஆம்…அதுவும் உண்மைதான் . நானும் அப்படித்தான் சென்றேன்.

திருப்பதி செல்ல வேண்டும் என்று பலமுறை திட்டமிட்டும் என்னால் செல்லமுடியவில்லை.
வீட்டில் அனைவரும் ஒரு நாள் திருப்பதி செல்ல வேண்டும் என்று திடீரென்று முடிவெடுத்தார்கள் . உடனடியாக டிக்கெட் புக் செய்து , மறு நாள் காலையில் திருப்பதியில் தரிசனத்துனக்காக டிக்கெட் எடுக்கும் வரிசையில் நின்றோம் .

காலை ஏழு மணிக்கு திருப்பதியில் இறங்கியவுடன் , பேருந்து நிலையத்திலேயே ஒரு பகுதியில் தரிசனத்துக்கு டிக்கெட் வாங்குவதற்கு நீண்ட வரிசை நின்றிருந்தது. கையில் உள்ள லக்கேஜுடன் அப்படியே வரிசையில் நின்று விட்டோம் . வரிசை வளைந்து வளைந்து சென்றது. கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் வரிசையில் சென்று கம்ப்யூட்டரில் ரேகை வைத்து , டிக்கெட் வாங்கிவிட்டோம் . ஒரு டிக்கெட் கட்டணம் ரூபாய் 50, இரவு பத்து மணிக்கு தரிசனம் என்று எழுதியிருந்தது .

லாட்ஜுக்கு போனோம் . குளித்து சிற்றுண்டி அருந்திவிட்டு ஆட்டோவிலேயே காளகஸ்தி சென்றோம். ஆட்டோவுக்கு போக வர ரூபாய் 380 கேட்டார் . போகவர கிட்டதட்ட 80 கிலோமீட்டர் இருக்கும் . ரூபாய் 380 என்றால் பரவாயில்லை . வரும் வழியில் திருப்பதியிலிருந்து 6 கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள அலுமேலுமங்கை ஆலயம் சென்று தரிசனம் செய்தோம்.

மாலை நான்கு மணியளவில் லாட்ஜுக்கு வந்து உணவருந்தி , சிறிது ஓய்வெடுத்து ஆறு மணியளவில் திருமலை செல்வதற்கு பஸ் டிக்கெட் வாங்க வரிசையில் நின்றோம் . போகவர ஒரு டிக்கெட் ரூபாய் 44. அந்த பயணச்சீட்டை மூண்று நாட்களுக்குள் எப்போது வேண்டுமானாலும் பயன்படுத்தி கொள்ளலாம் . திருமலை செல்வதற்காக தேவஸ்தான பேருந்துகள் வரிசையாக நின்று கொண்டிருந்தன. சுமார் 27 கிலோமீட்டர் திருப்பதியிலிருந்து திருமலை . பயங்கரமான வளைவுகளுடன் மேலே மேலே அடுக்கடுக்கான மலைகள் . திறமையான ஓட்டுனர்கள் .வேகமாகவும் விவேகமாவும் பேருந்தை ஓட்டிச்சென்றார்கள். அவர்கள் பயணிகளை ஏற்றிச் சென்றவிதம் மிகவும் கவர்ந்தது.

கண்கொள்ளா இயற்கை காட்சிகள் , வழிநெடுகிலும் சுத்தமாக இருந்தது, மனதைக் கொள்ளை கொண்டது . அற்புதமான சாலைகள் , சாலையோர பூங்காக்கள் , களைப்பாற இடங்கள் , அசுத்தம் செய்யாதீர்கள் , புகைபிடிக்காதீர்கள் என்று ஆங்காங்கே போர்டுகள் .

பேருந்து மேலே போய்க்கொண்டிருக்கும் போது இரவு நேரத்தில் மேலிருந்து திருப்பதியைப் பார்த்தால் தங்கத்தை உருக்கி தெளித்து விட்டது போல் , கண் கொள்ளாக் காட்சி காணக்கிடைக்கிறது .வழியில் ஆங்காங்கே பேருந்தை நிறத்தி சோதனைகள் . மலைப்பாதை இவ்வளவு அழகாகவும் சுத்தமாகவும் இருப்பதை நினைத்தால் ஆச்சரியப்
பட வைக்கிறது.

பேருந்து திருமலையை சென்றடைந்தது . வித்தியாசமான தட்பவெப்பம், மிகவும் குளிர்ச்சியாக இருந்தது . கீழே திருப்பதியில் அவ்வளவாக குளிர் இல்லை. மலை மீது உள்ள பேன்ஸி பொருட்கள் விற்கும் கடைகள் பிரமிக்க வைத்தன . மக்கள் பாதுகாப்போடு ஆங்காங்கே அமர்ந்தும் , படுத்தும் சுதந்திரமாக இருந்தனர். கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது . ஏழுமலையானைப் பற்றிய பாடல் காற்றில் இன்னிசையோடு கலந்து வந்தது .

முடி இறக்கும் இடம் எங்கிருக்கிறது என்று கேட்டு கேட்டு சென்றோம் . முடி இறக்குவதற்கு டிக்கெட் வாங்க வேண்டும் . வரிசையில் சென்று டிக்கெட் வாங்கினோம் .
டிக்கெட்டோடு சேர்த்து அரை பிளேடும் கொடுத்தார்கள் . டிக்கெட் எவ்வளவு என்று கேட்டபோது இலவசம் என்றார்கள் . முடி இறக்கும் இடத்தை கண்டுபிடித்து சென்றோம் .

வரிசையாக அமர்ந்திருந்தனர் . அவர்களுக்கு பின்னால் நம்பர் எழுதியிருந்தது . டிக்கெட்டில் என்ன நம்பர் இருக்கிறது என்று பார்த்து அந்த நம்பர் உள்ளவரிடம் சென்று டிக்கெட்டையும் அரை பிளேடையும் கொடுத்து அமர்ந்தால் அவர் நமக்கு மொட்டை எடுத்து விடுவார். அங்கேயே வரிசையாக குளியல் அறைகள், தண்ணீர் சுத்தமாகவும் தாராளமாகவும் வந்து கொண்டிருந்தது . குளிப்பதற்கு சுகமாக இருந்தது . ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் வந்து போகும் இடமாக இருந்தும் இவ்வளவு சுத்தமாக இருக்கிறது என்று நினைக்கும் போது பெருமையாக இருந்தது.

குளித்து வேறு உடையணிந்து ஏழுமலையானை தரிசப்பதற்கு ஆலயத்தை தேடி சென்றோம் . முதல் முதலாக செல்வதால் கேட்டு கேட்டு செல்ல வேண்டிய நிலை. ஆலயம் செல்வதற்கான தடுப்பு கம்பிகளால் ஆன வழி மிகவும் தொலைவிலிருந்து தொடங்கியது .அங்கே ஒரு காவலர் அமர்ந்திருந்தார், ஆலயத்துக்கு செல்லும் வழி இதுவா என்று கேட்டதற்கு ஆம் என்று பதிலளித்தார்.

அதில் நுழைந்து நீண்ட தூரம் சென்றோம் . வேறு யாரும் அந்த வழியாக செல்லாதலால் சந்தேகமாக இருந்தது .ஒரு பள்ளமான இடத்தில் அந்த படிகள் முடிவடைந்தது . அருகில் உள்ளவர்களிடம் ஆலயம் எப்படி செல்லவேண்டும் என்று வழி கேட்டபோது வழி காட்டினார்கள்.

மக்கள் வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தனர். ஐந்தாறு காவலர்கள் நுழைவாயிலில் நின்று கொண்டு அனுமதி சீட்டை பரிசோதித்து விட்டு உள்ளே அனுப்பினார்கள் . அரை மணி நேரத்தில் கம்யூட்டர் மூலமாக டிக்கெட்டை பரிசோதித்து விட்டு உள்ளே
அனுமதித்தார்கள். பக்தர்களெல்லாம் வேகவேகமாக ஓடினார்கள் . பின் எல்லாரும் ஒரு பெரிய அறையில் அமர்த்தபட்டனர். அந்த அறையில் “உங்களுக்கான நேரம் வரும் போது வரிசையாக செல்லவும் அதுவரை அமைதி காக்கவும்” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது . டிவியில் ஏழுமலையானைப்பற்றிய தமிழ் மொழியில் படம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது . இந்த அறையைப் போல மேலும் பல அறைகள் வரிசையாக இருக்கிறது. அறைகளுக்கு முன்னால் இரண்டு கிரில் கேட்டு போட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு அறையாக திறக்க பக்தர்கள் ஓடினார்கள் . சிறிது நேரத்தில் நாங்கள் அமர்ந்திருந்த அறையையும் திறந்தார்கள். பக்தர்கள் முண்டியடித்துக்கொண்டு ஓடினார்கள் . குறுகிய தடுப்புக்கம்பிகளின் வழியாக மெல்ல மெல்ல நகர்ந்து ஏழுமலையானை நெருங்கியது . தங்கக்கோபுரம் தகதகத்தது.
ஆலய வாசலுக்குள் நுழைந்தவுடன் பக்தர்களின் வரிசை கட்டுப்பாடின்றி மிகவும் நெரிசலாக இருந்தது .

மெல்ல மெல்ல நகர்ந்து ஏழுமலையானுக்கு முன்னால் செல்லும் போது கோவிந்தா…கோவிந்தா…என்ற கோஷம் விண்ணை முட்டியது. ஏழுமலையான் ஒளி வெள்ளமாக கண்ணுக்கு தெரிந்தார் . நன்றாக தரிசனம் செய்து வெளியில் வந்து உண்டியல் செலுத்தி , தீர்த்தம் வாங்கி , பிரசாதம் வாங்கி , லட்டு வாங்கி வெளியில் வந்து பார்த்தால் அந்த ஒளி வெள்ளத்தில் ஆலயம் தகதகவென்றிருந்தது . எவ்வித கவலையோ பயமோ இன்றி மக்கள் படுத்திருந்தனர் . எங்களது மனநிலையும் அப்படித்தான் எங்கிருக்கிறோம் என்ற எண்ணமே இல்லாமல் , எந்த நினைவுகளும் இல்லாமல் ஆனந்தமாக இருந்தது . பூலோக வைகுண்டம் என்பது மிகவும் பொருத்தமான வார்த்தை .

அப்போதே பேருந்திலேறி திருப்பதி வந்து சேர்ந்தோம் . அறைக்குப் போகும் போது மணி ஒன்று இருக்கும் . ஓய்வு எடுத்துவிட்டு காலை 7.30 மணிக்கு அங்கிருந்து புறப்பட்டு இரவு பத்து மணிக்கு ஊர் வந்து சேர்ந்தோம் . இரண்டு நாட்கள் தொடர்ந்து பேருந்தில் பயணம் செய்தும் அந்த ஏழுமலையான் அருளால் யாருக்கும் எவ்வித களைப்பும் இல்லை . மாறாக அனைவரும் உற்சாகத்துடன் காணப்பட்டனர் . திருமலையின் அற்புதக் காட்சிகள் இன்னும் மனதைவிட்டு நீங்கவில்லை .

முருகன் அருள்

2008-10-05T11:22:00.000-07:00

மதுரை ஆரப்பாளையத்தில் ஆட்டொவிலிருந்து இறங்கியபோது , ஆட்டோ வாடகை கொடுக்க மட்டடும் நூறு ரூபாய் இருந்தது. ஆட்டோ டிரைவரிடம் ஐநூறு ரூபாய்க்கு சில்லரை கேட்ட போது அவரிடம் சில்லறை இல்லை என்று சொல்லிவிட்டார். பக்கத்திலிருந்த கடையில் சென்று கேட்ட போது ஐநூறு ரூபாய்க்கு சில்லறை கிடைத்தது. பஸ்டான்டின் உள்ளே பழனி செல்லும் பஸ் புறப்பட தயாராக இருந்தது. அக்கா பஸ்ஸில் ஏறி அமர்ந்தாள்.

மாதவா …ரெண்டு பிஸ்கட் பாக்கெட் ஒரு தண்ணி பாட்டில் வாங்கிவா…சீக்கிரம் போ பஸ் புறப்படப் போகுது …விரட்டினாள் அக்கா.

மாதவன் ஓட்டமும் நடையுமாக சென்று பஸ் புறப்படுவதற்குள் வாங்கி வந்துவிட்டான். மாதவனும் அக்காவும் இருவர் அமரக்கூடிய இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தனர். கண்டக்டர் விசில் ஊத பேருந்து புறப்பட்டது. நல்ல வேகம் இதே வேகத்தில் சென்றால் பழனிக்கு இரண்டரை மணி நேரத்தில் கூட சென்று விடலாம் அக்கா சொன்னாள்.

வழில நிறுத்தி ஆள் ஏத்த… இறக்கும் போது அந்த மூணு மணி நேரக் கணக்கு வந்துரும் . மாதவன் சொன்னான் .

ஐந்தாறு கிலோ மீட்டர் வரை பேருந்து போயிருக்கும் . பின்னாலிருந்து ஒரு பெண் தனது குழந்தையை ஓடும் பள்ளில் நடக்கவிட்டுக் கொண்டு எனது இருக்கை அருகே வந்து உரத்த குரலில் சொன்னாள். கொஞ்சம் எந்திரிச்சு அந்த ஸீட்ல இருங்க வாடிப்பட்டில இறங்கிறுவேன் .
குழந்தையை இழுத்துக்கொண்டு வருவதைக்கண்ட மாதவன் மனிதாபிமான அடிப்படையில் எழுந்து இடங்கொடுத்தான் .

அந்தப்பெண் அக்காவின் அருகே அமர்ந்தாள். மாதவன் முன் சீட்டில் அமர்ந்தான். இரண்டு மூண்று முறை அந்தப்பெண்ணை திரும்பிப் பார்த்தான் . அவள் தனது முழங்காலின் மீது தலையை வைத்து உறங்கிக் கொண்டே வந்தாள்.

வாடிப்பட்டியில் பேருந்து நின்றது . பேருந்து புறப்படும் போது சட்டென்று விழித்துக்கொண்டு இறங்கிப்போனாள்.

மாதவன் மீண்டும் அக்காவின் அருகே சென்று அமர்ந்தான் . அக்கா நன்றாக உறங்கிப்போனாள். பழனி வந்துவிட்டது.
நூறு ரூபாயைக் கொடுத்து நடத்துனரிடம் சில்லறை கேட்டான் மாதவன்.
ஆயிரம் ரூபாய்க்கு கூட வாங்கிக்கோங்க என்றார் நடத்துனர்.
சார் பழனி கோயிலுக்கு இங்கேதான் இறங்கனும்மா?
ஆமா …இங்கே இறங்கி நேரா நடந்து போனீங்கன்னா கோயில்தான் .

பேருந்தைவிட்டு இறங்கியவுடன் குதிரை வண்டிக்காரர் ஓடி வந்தார்.

சார் …இருபது ரூபாதான் அடிவாரத்துல கொண்டு போயி விட்டுர்றேன் …ஏறுங்க.

இல்லப்பா …வேணாம்…சன்னதிக்கு நடந்து போறது தான் நல்லது.

அம்மா வயசானவங்க அவங்கலாள நடக்க முடியாது சார்.

அதெல்லாம் நடந்துருவாங்க …வண்டி வேணாம்ப்பா…

வண்டிக்காரர் திரும்பிப் போய்விட்டார்.

மாதவன் இரண்டு எட்டுதான் எடுத்து வைத்திருப்பான் …அவனுடைய வலது கால் சடக்கென்ற சத்தத்துடன் மடங்கியது. அம்மா என்று கத்திக்கொண்டு தரையில் உட்கார்ந்தான் . அக்கா பதறிப்போனாள்.

குதிரை வண்டி வேண்டாம்னு சொன்னே அதான் இப்படி. பேசாமெ கூப்பிடு அவரை வண்டிலே போயிருவோம்.

இல்லை நடந்தே போயிருவோம் பக்கமாத்தான் இருக்கு . வலியை பொறுத்துக்கொண்டு பிடிவாதமாக சொன்னான் மாதவன்.

கொங்ச தூரம் சென்றவுடன் வேறொரு குதிரை வண்டிக்காரர் வந்து கெஞ்சினார் . சார் …வண்டில வாங்க அடிவாரத்துல இறக்கிவிட்டுர்றேன் . பதினைஞ்சு ரூபா கொடுத்தா போதும் …

மாதவா…பாவம் …வயசானவரா இருக்கார். வா…வண்டில போயிருவோம். நம்மளை மாதிரி வர்றவங்களை வைச்சுதான் இவங்க வாழ்க்கை இருக்குது .

சரி என்று பெரியவரின் குதிரை வண்டியில் ஏறி அடிவாரம் சென்று இறங்கினோம் . பெரியவர் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு சொன்னார், இது நம்ம கடைதாம்மா அர்ச்சனைக்கு தேவையான சாமான்களைல்லாம் இங்கேயே வாங்கிக்கிறலாம் என்று சொல்லிவிட்டு சென்று விட்டார்.

அந்தக்கடை… நேராக வந்து குழந்தை வேலாயுதன் கோவிலுக்கு திரும்புவதற்கு முன்பாக இடது பக்கத்தில் இருக்கிறது . பக்கத்து கடையில் போர்டு கூட கிடையாது. கடைக்குள் நுழைந்ததும் ஏக மரியாதை . ஒரு ஓரமாக செருப்பை கழட்டி போட சொன்னார்கள் .

அந்த பூஜை இந்த பூஜை என்று ஏதோதோ சொன்னார்கள் .
இல்லீங்க அதெல்லாம் வேண்டாம் அர்ச்சனைக்கு தேவையான பொருட்கள் மட்டும் கொடுங்க என்றான் மாதவன்.

கடைக்காரர் நல்ல சிவப்பா குண்டா இருந்தார் . அவருக்கு ரெண்டு உதவியாளர்கள் இருந்தனர். அதில் ஒரு உதவியாளர் பொருட்களை எடுத்து வைத்தார்.

மாதவன் கையில் ஒரு துனிப்பையை கொடுத்தார் . தொட்டு கும்பிட்டுக்கோங்க என்றார். தேங்காய் ரெண்டு என்று சொல்லி தொட்டு கும்பிடச்சொன்னார். மொத்தமா கோயில்ல போயி கும்பிட்டுக்கிறலாம் …பொருட்களை பையில்ல போடுங்க .

இது கோயில் கடைங்க. என்றார் ஊழியர்.

பொருளை பையில் போட்டுவிட்டு , விலைப்பட்டியலை கையில் கொடுத்தார். ரூபாய் 177 என்று இருந்தது . ஒரு சிறிய அர்ச்சனைக்கு ரூபாய் 177 ஆச்சிரியமாக இருந்தது. ஆச்சரியத்தோட பணத்தை கொடுத்தான் மாதவன் .

அர்ச்சனைப் பொருளை ஒரு பெண்ணை அழைத்து அவள் கையில் கொடுத்து பண்ணீர் பாட்டில் வாங்கி கொடுத்துவிடு என்று சொல்லி அனுப்பினார்கள் . அவள் பண்ணீர் பாட்டிலை வாங்கிக்கொண்டு எங்களை அழைத்துக்கொண்டு விறுவிறுவென்று குழந்தை வேலாயுதம் கோவிலுக்குள் சென்றாள்.
மாதவன் அவளை அழைத்து நீ உனது வேலையைப்பாரு நாங்கள் போய்க் கொள்வோம் என்றான் . அவள் சத்தமில்லாமல் போய்விட்டாள். மாதவனுக்கு அர்ச்சனைக்கான பொருளின் விலை மிக அதிகம் என்பது மனதை உறுத்திக்கொண்டிருந்தது . கோவலுக்குள் செல்வதற்கு முன்பாக அந்த கடை ஊழியர் தென்பட்டார் . அவரிடம் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் விலை விசாரித்த போது ,அவர் கடைக்கு வாங்க சொல்றேன் என்றார். கடைக்கு சென்று ஒவ்வொரு பொருளாக விலை விசாரித்த போது அந்த கடைக்காரர் பழையபடியும் அடுத்தவருக்கு ஒன்றும் புரியாதபடியே எழுதிக்கொடுத்து ரூபாய் 177 சரிதான் என்றார்.

மாதவனுக்கு சந்தேகம் இன்னும் போகவில்லை . அதில் எழுதியிருக்கும் எல்லாப் பொருளும் இருக்கிறதா என்று கடை ஊழியரிடம் சேர்ந்து சரி பார்த்த போது மூண்று பொருட்கள் காணவில்லை. அதன் மதிப்பு ரூபாய் 45. அந்த ரூபாயை கடைக்காரரிடமிருந்து திரும்ப பெற்றான் மாதவன். ரூபாய் 177 க்கு 45 ரூபாய் கொள்ளையடித்தால் எப்படி நியாயமா?. கடைக்காரர் முகத்தில் எவ்வித சலனமுமில்லை.

மலையேறி முருகனை தரிசித்து விட்டு பஞ்சாமிர்தம் வாங்கிக்கொண்டு ரோப் கார் வழியாக கீழே இறங்கி நடந்தே பேருந்து நிலையத்தை வந்தடைந்து மதுரை பஸ்ஸிலேறி அமர்ந்து பையை திறந்து டிக்கட் எடுப்பதற்காக பர்சை பார்த்தாள் அக்கா . பர்சை காணவில்லை. ஒரே அதிர்ச்சி. பாக்கெட்டில் பத்து ரூபாய் மட்டுமே மிச்சம்.

ஏடிஎம் , பணம், நகை எல்லாம் அந்த பர்சில் தான் இருந்தது.

மாதவனை எழச்சொல்லிவிட்டு அக்காவின் அருகில் அமர்ந்து பயணம் செய்த பெண் தான் பர்சை எடுத்துக்கொண்டு வாடிப்பட்டியில் இறங்கிவிட்டாள் . அவளுடைய நடவடிக்கைகளை இப்போது நினைத்துப்பார்க்கும் போது அவள்தான் திருடியிருக்கிறாள் இன்று உறுதியாக சொல்ல முடிகிறது. மாதவன் ஆரப்பாளையத்தில் சில்லறை மாற்றியதிலிருந்து அவள் தொடர்ந்திருக்க வேண்டும்.

மனிதாபிமான அடிப்படையில் எழுந்து இடம் கொடுத்தது எவ்வளவு பெரிய தவறாகிவிட்டது என்று மாதவன் வேதனைப்பட்டான்.
எப்படி ஊருக்கு திருப்புவது பத்து ரூபாயை வைத்துக்கொண்டு . யோசித்த போது மாதவனின் ஏடிஎம் அவனது பர்சில் இருப்பது
ஞாபகம் வந்து அதிலிருந்து டிக்கெட்டுக்கான பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு ஊர் வந்து சேர்ந்தனர்.

வீட்டில் வந்து நடந்த விசயங்களை சொன்ன போது , சரி போனது போகட்டும் , பெரிதா அசம்பாவிதம் எதுவும் நடக்காமெ முருகன் அருளாலே நல்ல படியா வீடு வந்து சேந்தீங்கள்ல அது போதும் என்றனர். எல்லாம் அவன் செயல் என்றார் பெரியவர்.

போகிற வழியிலே …

2008-09-12T11:46:00.000-07:00

இரவு பத்து மணி கோயம்புத்தூர் காந்திபுரத்திலிருந்து திருப்பூருக்கு பஸ் புறப்பட தயாராய் இருந்தது.
திருப்பூர் நேர்வழி …திருப்பூர் நேர்வழி என்று அழைத்தார் நடத்துனர்.
அதில் ஒருவர் கேட்டார், குறுக்கு வழி கிடையாதா?
குறுக்கு வழியெத்தான் நேர்வழிங்கிறார்…மத்த பஸ்ஸெல்லாம் சுத்திப்போகும் .

வாழ்க்கையிலே மட்டும் குறுக்கு வழியிலே போகக்கூடாது. பஸ் ரூட்ல குறுக்குவழி தாங்க நல்லது . குறுக்குவழியெத்தாங்க கண்டக்டர் நேர் வழின்னு சொல்றார். நேர்வழி நல்லது தானே …ஏறுங்க…ஏறுங்க பின்னால இருந்து தள்ளாத குறையாக சொன்னார் ஒருவர்.

மாதவன் ஜன்னல் ஓரமாக அமர்ந்தான் . மாதவன் அருகில் யாரும் அமரவில்லை . அவனைத்தாண்டிப்போய் வேறு வேறு இருக்கைகளில் அமர்கிறார்கள். மாதவன் அருகில் யாரும் அமரவில்லை.

ஏன்? இந்தக்கேள்வியை பலமுறை தனக்குள் கேட்டிருக்கிறான் . பல முறை மாதவன் கவனித்திருக்கிறான் . இருக்கைகள் வேறு கிடையாது என்ற நிலையில்தான் யாராவது அவன் பக்கத்தில் அமர்வார்கள்.

ஏன்? மாதவன் தனக்குள்ளே பலவிதமான கேள்விகளைக் கேட்டிருக்கிறான் . முகம் சரியில்லையா? தோற்றம் சரியில்லையா? முரடனாக தெரிகிறேனா? குண்டாக இருக்கிறேனா? பைத்தியக்காரன் போல் தெரிகிறேனா ? என்ன காரணத்துக்காக என் அருகில் உட்கார தயக்கம் . இன்று நேற்றல்ல எத்தனையோ முறை கவனித்திருக்கிறான் மாதவன் . யாரும் அவன் அருகில் அமர்வது கிடையாது.

கண்டக்டர் விசில் ஊதினார். பஸ் புறப்பட்டது . மாதவன் அருகில் உள்ள இருக்கை இன்னும் காலியாக இருக்கிறது . ஒருவர் ஓடி வந்து ஏறி மாதவன் இருகில் அமர்ந்தார். மாதவன் சிறிது நகர்ந்து அவருக்கு இடம் கொடுத்தான்.

ஒல்லியான தேகம் …சுத்தமான ஆடை …முகத்தில் அனுபவ முதிர்ச்சி …பார்த்து பார்த்து நறுக்கிய சிறிய மீசை. சிறிது நேரம் திரும்பி அவரையே பார்த்தான் மாதவன் . சார் … இந்த பஸ் பழைய பஸ் ஸ்டானட் போகுமா கேட்டான் மாதவன் .

பழைய பஸ் ஸ்டான்டுதான் போகும் எதுக்கும் கண்டக்டர்கிட்டெ கேட்டுக்கோங்க . நீங்க எங்கே போகனும் ?

சோழவந்தான் போகனும் .

அப்ப பல்லடத்துல இறங்கலாமே …

காந்திபுரத்திலேயே பஸ் கிடைக்கல அதான் திருப்பூர் வர்றேன். பல்லடத்திலே இறங்கி இந்த ராத்திரி நேரத்துல என்ன செய்ய…

அப்படியா…

மாதவன் அமைதியாக இருந்தான் .பஸ் வேகம் கூடியது. டிவியில் ஏதோ படம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

சார் … நான் திருப்பூருல ஒரு கம்பெனில பேக்கிங் செக்ஷன்ல வேலை செய்யுறேன். அஞ்சாவது தான் படிச்சேன் . சின்ன வயசுலேயே வேலைக்கு சேந்துட்டேன். இன்னிக்கு நாலாயிரத்து ஐநூறு ரூபா வாங்குறேன் . கம்பெனில எனக்கு நல்ல மரியாதெ. யாரும் ஒன்னும் சொல்லமாட்டாங்க.

எனக்கு வயசு அம்பெத்திட்டு ஆகுது. காலைல ஆபீசுக்கு நடந்துதான் போவேன். நாலைஞ்சு கிலோமீட்டர் இருக்கும் ராத்திரி வரும்போதும் நடந்துதான் வருவேன். எத்தனை மணி ஆனாலும் ஒன்னும் பயமில்லை . திருப்பூரை பொறுத்தவரை ராத்திரி பகலெல்லாம் ஆள் நடமாட்டம் இருக்கும்.

சின்ன வயசுல ரொம்ப சேட்டைங்க…சிகரெட்டெல்லாம் குடிப்பேன். அப்பா சிகரெட்டெல்லாம் குடிக்காதேடான்னு கெஞ்சுவார். கேக்க மாட்டேன் .
அப்பா சொன்னபடி எதுவும் கேக்கமாட்டேன். அப்பா இபில வேலை பாத்தார் . அவரு ரிடையர் ஆனதுக்கப்புறம் , அண்ணேம்பையனுக்கு இபில வேலை வாங்கினோம். எனக்குத்தான் படிப்பு இல்லையே.

அப்பா சொல்லுவார் படிடா படிடான்னு …படிச்சாதான்டா உலகம் மதிக்கும்னு …நான் கேக்கலை . நல்லா ஊர் சுத்துவேன் . எல்லா சேட்டையும் உண்டுன்னு வச்சுக்கோங்களேன் . அதனாலேயே அப்பா எனக்கு கல்யாணப்பேச்சையே எடுக்கலை. சாகும் போது சொன்னார் , மன்னிச்சுக்கோடா உனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்காமெ கண்ணை மூடுறேன் . மன்னிச்சுக்கோடான்னு அழுதார்.
நானும் அப்பாகிட்டே மன்னிப்புக்கேட்டேன் .உங்க சொல் பேச்சை கேக்கலைப்பா…ரொம்ப தவறெல்லாம் பண்ணிருக்கேன் , என்னை மன்னிச்சிருங்கன்னு அழுதேன்.

அப்பா சொன்னார்,இந்த புத்தி மொதல்ல இருந்திருந்தா உன் நிலைமை எப்படி மாறிருக்கும் . கேக்கமாட்டேன்ட்டேயே!. கவலைப்படாதே! வயசாகிருச்சேன்னு நினைக்க வேண்டாம் . வயசுக்கு தக்க மாதிரி ஒரு பெண்ணைப்பாத்து கல்யாணம் பண்ணிக்கோ. கல்யாணம் பண்ணலைன்னா ஆன்மீக வழில போயிரு. உனக்கு எதிர் காலம் நல்லா இருக்கும் . கடைசி காலத்துல கஷ்டப்படாமெ இருப்பே .

அப்பாவோட ஆசிர்வாதத்தாலே இன்னிக்கு நல்லா இருக்கேன். அப்பா இறந்த பதினெட்டு வருஷம் கழிச்சு அம்ம இறந்தாங்க.

சரி …அப்பா இறந்துட்டார்…அப்புறம் காதல்…கல்யாணம்ன்னு ஒன்னும் பண்ணலையா? மாதவன் கேட்டான்.

வந்துச்சு…காதல் வந்துச்சு…கல்யாணம்ன்னு பேச்சு எடுத்த உடனே காதல் காணாமப்போகும் . அக்கம்பக்கத்துல உள்ளவங்க , சொந்தக்காரங்க கூட பெண்ணு பாத்தாங்க , நிச்சயம் வரைக்கும் வந்துட்டு கலைஞ்சு போகும் . அப்படி ஒரு ராசி எனக்கு.

அப்புறம் தங்கச்சிக்கு காச்சல்ன்னு சொல்லி ஊசி போட்டதுல கை காலு வெளங்காம போச்சு . அதுக்கு வைத்தியம் பாக்க வைக்க நேரம் சரியாப்போச்சு . கோயம்புத்தூருல தங்கச்சி இருக்கு இதுக்கும் கல்யாணம் ஆகலை.

தங்கச்சி கல்யாணம் பண்ணிக்கோன்னு அடிக்கடி சொல்லுவா. நான் தான் எனக்கு வயசாகிப் போச்சுன்னு சமாதானப் படுத்துவேன். இப்பல்லொம் அவளே சொல்றா கல்யாணம் வேண்டாண்ணே அப்படியே காலத்தை கழிச்சுருன்னு . அவளும் மாறிப்போயிட்டா , அவளுக்கு கிட்னி கோளாறு வேறெ இருக்கு , அதனாலேயே அவளுக்கு கல்யாணம் பண்ண முடியாமப்போச்சு.

மொதமொத திருப்பூருக்கு வேலைக்கு என்னுடைய மாமா பையனை கூட்டிக்கிட்ட போறேன் . திருப்பூருல இறங்கி ஆள் எடுக்கிற இடத்துக்கு நடந்து போறோம் . அப்போ மாமா பையன் சொல்றார் …பாத்து வாங்க மயங்கி விழுந்துறாதீங்கன்னு.

நான் சொன்னேன் , பட்டினி எனக்கு பழக்கப்பட்டது நீங்க பாத்து வாங்கன்னு சொன்னேன்.

அன்னைக்கு வேலைக்கு ஆள் எடுக்குறாங்க நானும் வரிசையிலே நிக்குறேன் . என்னையெ செலெக்ட் பண்ணிட்டாங்க. உடனேயே வேலைக்கு சேரச்சொன்னாங்க. நான் சொன்னேன் இன்னிக்கு செவ்வாய்க்கிழமை நாளைக்கு புதன் கிழமை சேருறேன்னு. அதுக்கு அவர் சொன்னார் , வேலை கிடைக்கிறது கஷ்டம் தம்பி உடனே சேந்திருங்கன்னு. இல்லை …நான் புதன் கிழமைதான் சேருவேன்னு சொன்னேன். அதே போல நடந்தது. என்னையெ வேலைக்கு எடுத்தவருக்கு அவசரமா வெளியூர் போகவேண்டி வந்துவிட்டது. புதன் கிழமை வந்துதான் என்னையெ வேலைக்கு அழைத்து சென்றார்.

ஒரே கம்பெனிதான் மாறவே இல்லை. லீவே எடுக்க மாட்டேன் .லீவு எடுத்தாலும் ஒன்னும் சொல்லமாட்டாங்க. கோயிலுக்கு எங்காவது போயிருப்பேன்னு நினைப்பாங்க.

திருப்பூருல செலவு அதிகமா இருக்குமே இந்த சம்பளத்தை வச்சிக்கிட்டு எப்படி சமாளிக்கிறீங்க மாதவன் கேட்டான் .

இல்லீங்க இந்த சம்பளத்தை வச்சிக்கிட்ட சந்தோசமா இருக்கிறேங்க. ஏங்கிட்ட ஆசை அதிகமா இல்லீங்க . செல்போன் இல்லீங்க . அது நமக்கு வேண்டாங்க . சினிமா பாக்க மாட்டேங்க. பெரிய வீடுங்க நான் இருக்கிறது . வராண்டா, ஹால் , கிச்சன் , பாத்ரூம் ,டாய்லெட்ரூம், முன்னாலே தோட்டமுங்க. நானூத்திஐம்பது ரூபா வாடகைங்க திருப்பூர் அவுட்டர்ல இருக்கேங்க.

வீட்ல பிரிஜ்ஜெல்லாம் இருக்குது . கரண்ட் நல்லா செலவழியும் . ஆனா வீட்டு ஓனர் மூணு மாசத்துக்கு ஒருக்கா முப்பது ரூபா கரண்ட் சார்ஜ் வாங்குவாரு. கேட்டேனுங்க முப்பது ரூபா கொடுத்தா போதும்ன்னுட்டாங்க. நல்லா சமைப்பேன் …வந்து சாப்பிடுறவங்கல்லாம் பாராட்டுவாங்க. காலைல ஒரு நேரம் சமைப்பேன் . மூணு நேரமும் அதுதான். சமைச்சவுடனே காக்காய்க்கு சோறு வைப்பேனுங்க. சமைக்கலைன்னா மிச்சர் எடுத்துட்டு வந்து காக்காய்க்கு வச்சுட்டு ஆபீஸ் போவேன் .

தேங்காயெல்லாம் வாங்க வேண்டியதில்லை . வீட்டு ஓனர் அம்மா தேங்கா கொடுத்துடுவாங்க . காசுக்கெல்லாம் வாங்காதேன்னு சத்தம் போடுவாங்க .

கோயம்புத்தூர்ல விநாயகர் கோயில்ல பூஜை நடத்திட்டு தான் வர்றேன் .
நான் போயித்தான் படையல் வச்சேன் . நானும் அந்த செட்டியாரும் தான் பிள்ளையாருக்கு அபிஷேகமும் ஆராதனையும் செய்வோம் . வாரம் ரெண்டு தடவை திருப்பூருல இருந்து இந்த கோயிலுக்கு போயிருவேன் .

வயசான காலத்துல இங்கெ வந்துரச் சொல்லியிருக்காங்க . அவங்க பாத்துக்கிருவாங்களாம் . குடும்பம் இல்லைன்னு கவலை படாதே நாங்க இருக்கோம்னு செட்டியர் அடிக்கடி சொல்வார் . நல்ல மனுஷன் . அந்தக்காலத்துல இருந்து பெரிய பணக்காரங்க . பிள்ளையார் கோயில்ல அரசமரம் , வேப்பமரம் , முருங்கை மரம் மூணும் இருக்குங்க . ஒரு தடவைப் போயி பாருங்க . கோயில் நல்லா கட்டியிருப்பாங்க .

சமீபத்தில வீட்டு ஓனர்கிட்டே சொன்னேன், மொதமொதல்ல வேலைக்கு சேந்துட்டு அந்த பக்கமா வந்தப்போ உங்களைத்தாங்க பாத்தேன் . சிவன் கோயில் எங்கிருக்குன்னு கேட்டேன் . பின்னாடி இருக்குன்னு சொன்னீங்க . அப்படியே சிவன் கோயிலுக்கு போயிட்டேன் . ஞாபகமிருக்குதான்னு கேட்டேன் . இல்லைன்னு சொல்லிட்டார்.

பௌர்ணமி பௌர்ணமிக்கு திருவண்ணாமலைக்கு போயிட்டு நல்லா சாமி கும்பிட்டு வருவேன் .

வீட்ல மாடெல்லாம் வளத்தோம் . பத்து மாட்டுக்கு மேலே இருக்கும் .பால் வியாபாரம் பண்ணினேன். கையில வாச்சு கட்டியிருப்பேன் . தவறாமெ சரியா எல்லாத்துக்கும் பால் ஊத்திருவேன் . அதனாலே எல்லோருக்கும் என் மேலே பிரியம் . அன்பா இருப்பாங்க . எல்லா வீடும் வசதியானவங்க வீடுதான் . பால் வியாபாரம் விட்டு ரொம்ப வருசமாச்சு , ஆனாலும் அவர்களின் நட்பு இன்னும் இருக்குது. எங்கேயாவது என்னை பாத்துட்டாங்கன்னா , அப்படியே காரை மேலே ஏத்துற மாதிரி வந்து நிப்பாங்க . அப்புறம் பிரியமா பேசுவாங்க . சிலர் வீட்டுக்கு வந்து போகச் சொல்வாங்க . அப்படி கூப்பிடுற வீட்டுக்கு போயி பாத்துட்டு வருவேன் . ஏம் மேலே ரொம்ப பிரியமா இருப்பாங்க . கல்யாணமாகி பிள்ளை குட்டி இல்லைன்னு கவலைப் படாதே நாங்க இருக்கோம்னு சொல்வாங்க . ரொம்ப ஆறுதலா இருக்கும் .

எதுக்கும் கவலைப்படாதீங்க இறைவன் இருக்கிறான் நம்மை பாதுகாக்க, உங்க வயசுக்கு தக்க மாதிரி ஒரு பெண்ணை கல்யாணம் செய்துக்கோங்க அல்லது ஆன்மீக வழியிலே அதிகம் கவனம் செழுத்துங்க என்றான் மாதவன் .

இனிமே கல்யாணம் என்னத்தை பண்றது. கோயில் குளம்ன்னு போயி பொழுதை போக்க வேண்டியது தான் . கடவுள் புன்னியத்துல நல்லபடியா இருக்கேன் . எல்லா வசதியும் இருக்கு பொண்டாட்டி புள்ளையெத் தவிர . கோயம்புத்தூருல வீடு சொத்தெல்லாம் இருக்கு . எனக்கு அப்புறம் அண்ணேம் பையனுக்குத்தான் போய்ச்சேரும் . சரிங்க வர்றேன் எறங்க வேண்டிய ஸ்டாப்பு வந்திருச்சு . ப்ராப்தம் இருந்தா எங்கேயாவது மீண்டும் சந்திப்போம் . யார்கிட்டேயும் இவ்வளவு பேசமாட்டேங்க . உங்ககிட்ட என்னமோ இவ்வளவு கதையும் சொல்லிட்டேன் . மனசு லேசா இருக்கு . வரட்டுமா.

சார்…உங்க பேரு…

மாதவன் கேட்டது கண்டக்டர் விசில் சத்தத்தில் அவரின்; காதில் விழவில்லை .

இறங்கி மாதவனை நோக்கி கையசைத்தபடி வேகமாக நடந்தார் . அவர் நடையில் ஐம்பெத்தெட்டு வயது காணாமல் போனது.